Bir zamanlar “Arkadaş” diye bir şarkı vardı…

70'li yıllarda,

"Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş. Bir bakarsın volkan olmuş, yanmışsın arkadaş" diye başlayan..

Herkesin dilinde, herkesin hayatında bir karşılığı olan.

O dönemin arkadaşlıkları vardı o şarkının içinde; omuz omuza verilen mücadeleler, ekmeği ikiye bölüp paylaşmalar, birinin acısına diğerinin ortak olması…

Birlikte büyünür, birlikte düşülür, birlikte kalkılırdı. O şarkının sözleri kadar sahici, güvenilirdi insan ilişkileri.

Bugün hâlâ dinleniyor o şarkı…

Ama o anlattığı arkadaşlıklar?

İşte onlar eskisi kadar yok artık.

Bugünün arkadaşlık diye sunulan ilişkileri çoğu zaman menfaatin gölgesinde gelişiyor.

İnsanlar birbirine değer verdiği için değil, birbirinden ne koparabileceğini hesapladığı için yanaşıyor.

Birinin yanında olmak için gönül yeterli olmuyor; çıkarlar kesişmezse yollar da kesişmiyor.

Bir zamanlar “yan yana durmak” kıymetti, şimdi “işine yarıyorsa yanında görünmek” moda.

O eski günlerde biri seni aradığında sebebi belliydi:

-merak ettiği içindi.-

Bugün çoğu aramanın altından bir hesap, bir istek, bir beklenti çıkıyor.

O eski arkadaşlıklar, sözün senet olduğu, bakışın her şeyi anlattığı dostluklar… Artık bir hatıra gibi anlatılıyor.

Ama bütün bunlara rağmen insanın içinde tuhaf bir özlem kalıyor.

Bir zamanlar vardı çünkü…

Güven duvarını bir kerede değil, yıllara yayılarak ören arkadaşlıklar.

Kimse kimsenin sırtına basmazdı; herkes birbirinin yükünü hafifletirdi.

Şimdi ise insan bazen kalabalığın içinde bile yalnız hissediyor.

Çünkü yanında duran çok, ama yanında duran “gerçek” az. Menfaatler değişince dostluklar da değişiyor. “Kardeşim” diyenlerin çoğu, ilk fırtınada seni yalnız bırakıyor.

O yüzden bugün o eski şarkıyı dinleyince insanın içinde hem bir sızı hem de bir buruk gülümseme beliriyor.

Çünkü biliyor ki:

**Şarkı duruyor ama şarkının anlattığı dünya çoktan gitti.**

Yine de umutsuz olmak gerekmiyor.

Hayat hâlâ, çok nadir de olsa, insanın ruhuna iyi gelen dostlar çıkarabiliyor.

Belki az, belki tek tük…

Ama onların kıymeti, bir dönemin bütün sahteliğine bedel oluyor.

Gerisi mi?

Gerisi sadece kalabalık.

Nota ve Tınıyla...