“Fazla ciddiye almayın bu hayatı…”

Ne kadar basit bir cümle gibi duruyor, değil mi?

Ama içinde koca bir ömür saklı.

Koşturuyoruz…

Yetişmeye çalışıyoruz bir şeylere.

İşlere, sorumluluklara, beklentilere…

Ve çoğu zaman fark etmeden kaçırıyoruz hayatın kendisini.

Oysa hayat, büyük anlardan çok küçük detaylarda saklı.

Bir sabah kahvesinin buharında,

Sevdiğin birinin gözlerinin içindeki ışıltıda,

Hiç planlanmamış bir gülüşte…

Ama biz ne yapıyoruz?

Ertelemeyi seçiyoruz.

Sevmeyi, sarılmayı, söylemeyi… hep sonraya bırakıyoruz.

“Daha zaman var,” diyoruz.

Ama zaman, en çok da beklemeyenlerin yanında oluyor.

Sonra bir gün…

Bir fotoğrafa bakıyorsun.

Bir gülüş, bir an, bir dokunuş…

Hepsi donmuş.

Hepsi geçmiş.

Ve o an anlıyorsun:

Hayat, aslında yaşandığı kadar var.

Ertelendiği kadar eksik.

Keşke dediğin her şey,

Bir zamanlar “nasıl olsa var” dediğin anların mezarı oluyor.

O yüzden…

Bugün sev.

Bugün söyle.

Bugün sarıl.

Çünkü yarın geldiğinde,

Elinde kalan tek şey…

Hatırladıkların ve bir avuç fotoğraf olacak.

Nota ve Tınıyla...