Bazı insanlar vardır… 

Onlara bakarken içinizde bir huzur yayılır, bir sıcaklık çöker. 

Gözlerinin içiyle gülerler size. 

Ne yaparsanız yapın, o bakıştaki ışık bir yerinizi onarır. 

Dünyanın karmaşası, telaşı, gürültüsü arasında sadece o gülüşü görmek bile yeter olur. Çünkü bilirsiniz, o size gerçekten güzel bakıyordur.

Ama işte insanoğlu… 

En çok seveni, en çok gülümseyeni, en çok yanında duranı küstürmeyi başarır. 

Küçük bir yanlış anlamayla, bir gurur oyunuyla, bir “nasıl olsa affeder” düşüncesiyle. 

Ve bir sabah uyanırsınız; o gözlerin içindeki ışıltı sönmüştür. Artık o gülüş, sizi görünce değil, hatırlamak istemediğinde saklanır. 

O neşenin yerini sessiz bir uzaklık alır; öyle bir uzaklık ki, adı konmaz, nedeni açıklanmaz ama kalbinizin ortasında yankılanır.

Hiç düşündünüz mü, bir insanın size bakarken gülümsememesinin ne kadar ağır bir sessizlik olduğunu? 

O sessizlikte ne kadar çok kırılmışlık, ne kadar çok “keşke” saklıdır? 

Çünkü bazı insanlar sadece giderken değil, artık bakmazken de yok eder insanı.

Küstürmeyin size bakarken gözlerinin içi gülen insanları…

Bir gün o gülüşü özlersiniz ama karşınızda yalnızca soğuk bir suskunluk bulursunuz. 

Ve işte o an anlarsınız; birini kaybetmek, bazen “gitmesi” değil, bir daha “gülmemesidir.”

“Bazı bakışlar bir ömürlük sığınaktır; bir kere kaybedersen, hiçbir bakışta ısınamazsın artık.”

Nota ve Tınıyla.,.. 

macit.soydan@gmail.com