Bazı çiçekler bazı topraklarda açmaz. 

Ne kadar su verseniz, ne kadar güneşe çıkarsanız da sonuç değişmez. 

Sorun zaman zaman çiçektedir, zaman zaman da toprakta. 

Ve bazen de ikisinin bir araya gelme biçiminde. 

Hayatın ve ilişkilerin bize öğrettiği en önemli şeylerden biri, her güzelliğin her ortamda var olamayacağıdır.

İnsan ilişkilerini düşünelim. 

Kimi zaman tanışırız, kalbimiz hızlanır, sohbet akar, umutlar filizlenir. 

Deriz ki “işte oldu, bu defa olacak.” Ama zaman geçtikçe görürüz ki olmuyor. 

Kimi zaman karşımızdaki kişi ne kadar iyi niyetli olursa olsun, bizimle aynı dili konuşmaz. 

Kimi zaman biz, kendi toprağımızda kök salmayı başaramamışızdır.

Ve bazen de ikimiz de kendi başımıza ne kadar güzel olursak olalım, bir araya geldiğimizde birbirimizi yaşatamayız.

Çiçeğin de toprağın da suçu yoktur aslında. 

Sadece doğa, bazen bizi farklı iklimlere ait kılar. 

Ne kadar zorlasak da tutmayan ilişkiler, kuruyan yapraklar gibi elimizde kalır. 

İşte o noktada anlamamız gereken şey şudur: 

Her güzellik her yerde açmaz.

Bazı bağlar sadece yanlış yerde filizlenmeye çalıştığı için yok olur.

Önemli olan, kimin hatalı olduğunu aramak değil. 

Bazen en doğru insanla bile yanlış zamanda karşılaşabilirsiniz. 

Bazen en verimli toprak bile sizin çiçeğinize uygun değildir. 

Hayatın sırrı, kendi renginizi solmadan doğru toprağı bulmakta saklıdır. 

Çünkü doğru toprakla buluşan bir çiçek, ne fırtınadan korkar ne güneşten yanar.

Belki de hayatın en ince bilgeliği şudur: 

Bir yerde açmıyorsanız, kendinizi suçlamayın.

Belki de sadece yanlış topraktasınız.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com