Ne zaman “bayan” kelimesi duyulsa, sanki insanın kulağı tırmalanır gibi olur. 

Sokakta, pazarda ya da herhangi bir ortamda...

Kadınlar haliyle bu kelimeyi genellikle sevmez; çünkü bir isim yerine, soyut bir kategori gibi hissettirir. 

Kadın, bir bireydir; duygu, düşünce ve iradeye sahip bir insan. 

“Bayan” ise bazen kimliğini silen, kişiliğini ikinci plana atan bir etiket gibi durur.

Günlük hayatta, resmi belgelerde veya sohbetlerde sıkça duyuyoruz. 

Ama bir düşünün: 

Kadınlar kendilerini sadece “bayan” olarak mı tanımlamak ister? 

Hayır. 

Onlar kendi isimleriyle, kendi seçimleriyle, kendi hikâyeleriyle var olmayı tercih ederler. 

“Bayan” kelimesi, çoğu zaman saygı yerine insanın hikâyesini, emeğini ve varlığını yok sayar gibi durur.

Dil, sadece iletişim aracı değildir; aynı zamanda değer verme biçimidir. 

Kadınları, onların isimleri ve kişilikleriyle çağırmak, en temel saygının göstergesidir. 

“Bayan” kelimesi yerine, insanın kendi kimliğini gözetmek, gerçek bir insanlık dersidir. 

Çünkü sözler, sadece anlam taşımakla kalmaz, ilişkileri, algıları ve saygıyı da şekillendirir.

Mesaj net: 

Kadınları kendi kimlikleriyle tanımak, onları değerli görmek demektir. 

Ve unutmayalım, dil; sadece konuşmak değil, anlamak, görmek ve değer vermektir.

Bundan dolayı artık mümkünse zırt pırt "bayan" diye hitap ederek insanları "baymayın"...

Nota ve Tınıyla...