İnsanın doğasında var olan ikiyüzlülükle karşılaşmamak kaçınılmazdır. 

Bu tür insanlara karşı "bıktık usandık, yeter artık çıkın gidin hayatımızdan" deme noktasına geldik.

İkiyüzlülük gerçekten de çağımızın mesleği haline getirilmiştir. Hayatımızda yarım kalmış hayaller, yitirilmiş hevesler, söylenmemiş sözler, güneşsiz bırakılmış karanlıklar varken, neden ikiyüzlülük yapılıyor veya niçin gerçekler söylenmiyor ben çözebilmiş değilim hala. 

Bugün baktığımızda çevremize yüzümüze gülen, arkamızı döner dönmez hemen kuyumuzu kazmaya başlayan bu tür insanlarla dolu olduğunu görebiliriz. 

İki yüzlü insanların tek kaynağı dedikodulardır. Bu tipler için dedikodusuz hayat nefessiz yaşamaya benzer. Onlar laf taşımak için her fırsatı iyi değerlendirirler. Bu yüzden de bir halta yaramayıp sadece dedikodudan beslendikleri için kendilerini dünyanın vazgeçilmezi sanırlar.

Peki bir insanın iki yüzlü olduğunu nasıl anlarız ?

Çoğu kez hiçbir tereddüt göstermeden inkâr ederler. Gerçeği ortaya koyan insanları yalancılıkla, dedikodu yapmakla, kıskançlıkla suçlarlar. Bunlar, ikiyüzlü olmaktan da öte yüzsüz insanlardır. Yüzsüz insanlar ahlak, iş disiplini, insana saygı, sorumluluk gibi kavramlarla hiç tanışmamışlardır.

İkiyüzlü insanlar iyi rol yapar. Oyunculuk bu tip insanların mesleği haline gelmiştir, komplekslidirler, olduklarından farklı görünürler, insanların arkasından gülmek en çok onlara yakışır, egonun vücut bulmuş hali onlardadır, teşekkür etmeyi asla bilmezler..

İkiyüzlü ya da yüzsüz insanlarla ilgilenmenin bence tek bir yolu olabilir.

Onları yok saymak, önemsememek, görmemezlikten gelmek ve olabildiğince yalnız bırakmaktır. Bu durum o kişileri daha saldırgan yapabilir. Ancak saldırganlıkları da kendilerini ele vermelerine neden olabilir. Böylece bu insanları fark etmek ve onlardan uzaklaşmak daha kolay olabilir.

Mesela ben, 

Nereye baksam gördüğüm şey... bayağılık, budalalık, ikiyüzlülük... Bu yüzden giderek hoşgörüsüz olmaya başladığımı fark ediyorum, onun için de kimseyi kırmayayım diye toplumdan uzak duruyorum. 

Zamanımın büyük bölümünü yazarak ya da yazdıklarımı düşünerek geçiriyorum. Karakterler, durumlar, sözcükler, ben onlara dönüştüm - sürekli değişen... belirsiz bir renkler, sesler âlemine giriyorum - sözcüklerin ve anlamların, duyguların olmadığı bir âleme. 

İyi mi yapıyorum bilmiyorum ama "ikiyüzlülere yakın olmaktansa!" diye de düşünüyorum... 

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com