Elimde kahve fincanı miskin miskin otururken birden aklıma esti şöyle bir geriye döneyim dedim.

Çocukluğumun geçtiği yerlere. 

Misal,

Bir park düşünün…

Sadece ağaçlardan, banklardan, küçük bir havuzdan ibaret olmasın. 

İçinde ilk heyecanların, ilk vedaların, ilk hayallerin yankısı bulunsun. 

İşte öyle bir yerdi KUĞULU PARK.

60’ların, 70’lerin hatta 80’lerin gençliği için bir buluşma noktasıydı orası. 

Saatler “Kuğulu’da buluşalım” diye ayarlanırdı. 

O söz, başlı başına bir davetti hayata. 

Üniversite gençliği çimenlere yayılır, memleket meseleleri konuşulur, şiirler okunur, gitar sesleri rüzgâra karışırdı. 

Park sadece bir park değildi; bir kuşağın hafızasıydı.

Çocuklar içinse dünyanın en büyük bahçesiydi. 

O zamanlar daha mı büyüktü gerçekten, yoksa biz mi küçüktük bilmiyorum… 

Ama çimenler daha geniş, ağaçlar daha heybetli, gökyüzü daha mavi gelirdi. 

Kuğuların suyun üzerinde ağır ağır süzülüşünü izlemek bile başlı başına bir masaldı. 

İnsan çocukken her şeyi sonsuz sanıyor. Parkı da, zamanı da.

Sonra bir gün fark ettik ki park küçülmüş.

Belki yollar genişledi, belki şehir büyüdü, belki beton biraz daha yaklaştı. 

Ama sanki en çok zaman daralttı Kuğulu’yu. 

O geniş çimenlerin yerinde şimdi anılar dolaşıyor. 

Banklar hâlâ var, kuğular hâlâ süzülüyor belki… 

Fakat o eski kalabalığın, o genç kahkahaların sesi artık rüzgârın içinde çok uzaktan geliyor.

Bugün Kuğulu Park yerinde duruyor. 

Ama eski halinden eser yok sanki. Aynı Gül Bahçesi ve Botanik gibi...

Yıllar bir rüzgâr olmuş da hem şehri hem bizi alıp başka yerlere savurmuş. 

Park yerinde, biz başka alemdeyiz artık. 

Belki de asıl küçülen Kuğulu değil; gençliğimiz.

Bir zamanlar saatlerce oturduğumuz bankların önünden şimdi aceleyle geçiyoruz. 

Oysa bir parkın büyüklüğü metreyle değil içinde biriktirdiği hayatla ölçülür. 

Ve Kuğulu Park, her şeye rağmen, hâlâ kocaman bir hatıra.

Belki de mesele şu:

Park ufalmadı.

Biz büyüdük.

Zaman geçti.

Ve bazı yerler, en çok da kalbimizin içinde geniş kalmaya devam etti.

Kuğulu hâlâ orada.

Ama biraz da 60’larda, biraz 70’lerde hatta 80’lerde...

En çok da çocukluğumuzda.

Nota ve Tınıyla...