Hatırla Sevgili'nin unutulmaz Mahir'i, Poyraz Karayel'in bıçkın ama duygusal delikanlısı Sefer'i Kanbolat Görkem Arslan'ı maalesef genç yaşta kaybettik. 

Mekanı cennet olsun.

Ve ne yazık ki her ünlü cenazesindeki sahneyi burada da gördük.

Eskiden cenazeler bir veda yeriydi. 

İnsanlar sessizce gelir, dua eder, ardından gözleri dolu bir şekilde sevdikleriyle son bir kez, vedalaşarak ve  helalleşerek uzaklaşırdı. 

Buna benzer bir yazıyı daha önce de paylaşmıştım ama gördüklerim karşısında yine yazmaktan kendimi alıkoyamadım. 

Tabii anlayana... 

Şimdi ise bazıları için bu anlar bile bir “fırsat”a dönüşmüş durumda. 

Ünlü bir isim toprağa verilirken, kimi insanlar yasın ortasında telefonlarını çıkarıp “selfie” çekmeye çalışıyor ve bunu yaparken de anın ağırlığını değil, sadece o kareye odaklanıyorlar.

Bir düşünelim: 

Bir insan hayata veda etmiş, yakınları gözyaşları içinde, sevenleri dua ediyor. 

Ama arka planda birileri, “şu kadrajda kim var, hangi ünlü gelmiş” telaşında. 

Hüzünle değil, flaş ışığıyla aydınlanıyor yüzler.

Oysa ölüm, hepimizi eşitleyen tek gerçektir. 

Keşke bunu idrak edebilseler ama nerede o insani duygu...

O saatten sonra ne şöhret kalır, ne alkış, ne de beğeni sayısı. 

Ama görünen o ki, bazıları için ölüm bile “içerik” üretmenin bir bahanesi hâline geldi.

Bir cenazeye gitmek, orada yas tutanlara destek olmak, ölenin ardından saygıyla eğilmek demektir.

 
Fakat günümüz insanı, acıya bile vitrin gözüyle bakıyor. 

“Kim gelmiş, ne giymiş, kiminle gelmiş, kaç like toplar bu kareler?” düşüncesi, duyguların yerini çoktan almış.

Oysa orada yapılması gereken tek şey, sessizce dua etmek, bir rahmet dilemek, belki bir omuza dokunmaktır. 

Ama selfie çeken o kişi farkında mı dersiniz acaba ? 

Aslında kendini değil, insanlığını yavaş yavaş silip götürüyor o karede.

Bazen en büyük saygı, hiçbir şey söylememektir. 

Ve bazen en güzel hatıra, çekilmemiş bir fotoğraftır.

Fazla da uzatmak istemiyorum ama şöyle bilinsin ki, 

**Bir gün biz de son yolculuğa uğurlanacağız. O zaman da kişi kameraya değil, kalbine baksın isterim.**

 Nota ve Tınıyla...