Bazı çocuklar, yaşlarından çok daha erken büyürler.

Oyuncaklarından evvel, masumiyetleri ellerinden alınır.

Çünkü hayat, onlara oyun oynamak yerine “dayanmayı” öğretmiştir.

Ama hiçbir çocuk kendi yarasını sarmamalı…

O yara, bir dizin üzerindeki küçük bir çizik değil; bazen bir sözün, bazen bir sessizliğin, bazen bir vedanın açtığı derin bir izdir.

Ve o izi, küçük elleriyle kapatmaya çalışan her çocuk biraz daha eksilir içten içe.

Bir çocuğun gözyaşı, sadece bir anlık hıçkırık değildir.

İçinde duyulmayan çığlıklar, görülmeyen yalnızlıklar vardır.

Anne-babanın tartışmalarında arada kalan çocuk, okuldan gelip boş bir eve giren çocuk, sevilmediğini düşünen çocuk…

Onların hepsi sessizce yara alır.

Küçük bir kalp, kocaman bir dünyaya tek başına dayanmak zorunda kalmamalı.

Bir çocuk kendi yarasını sardığında, büyümez…

Sadece kabuk bağlar.

Ama o kabuğun altında hep kanayan bir taraf kalır.

O yüzden belki de yetişkinliğimizin acıları, çocukken dokunulmamış yaralarımızdandır.

Eğer bir gün bir çocuğun sessizliğini duyarsan, yanına otur.

Gözlerine bak. “Nasılsın?” deme, çünkü o kelime bile bazen fazla gelir.

Sadece orada ol. Çünkü sevgiden yapılmış bir sessizlik, bin sözden daha çok iyileştirir.

Unutma…

Hiçbir çocuk kendi yarasını sarmamalı.

O yaraları sarmak, büyüklerin sorumluluğudur.

Ve dünyayı daha iyi bir yer yapmanın ilk adımı, bir çocuğun yüreğini korumaktan geçer.

Nota ve Tınıyla...