Herkesin dili keskin artık.

Bir cümle yetiyor yargılamaya, bir başlık yetiyor silmeye.

Yanlış bulmak, kusur saymak, eksik göstermek…

Hepsi ne kadar da kolay.

Çünkü eleştirmek emek istemez.

Oturduğun yerden konuşursun, sorumluluk almazsın, bedel ödemezsin.

Ama düzeltmek öyle mi?

Cesaret ister.

Çünkü niyetlendiğin an, taşın altına elini koyarsın.

“Bu işte benim de payım var” demeyi göze alırsın.

Risk alırsın.

Yanlış yapabilirsin.

Eleştirdiğin şey sana dönebilir.

İşte tam da bu yüzden herkes konuşur ama çok az kişi harekete geçer.

Bir hatayı görmek zekâ olabilir.

Ama o hatayı onarmaya çalışmak vicdan ister.

Bugün insanlar birbirini acımasızca eleştiriyor.

Anne babalar çocuklarını, öğretmenler öğrencilerini, yöneticiler çalışanlarını, hatta arkadaşlar…

Ama aynı insanlar çözüm üretmeye gelince susuyor.

Çünkü çözüm, sorumluluk doğurur.

Çünkü çözüm, “ben de eksiğim” demeyi gerektirir.

En çok da sosyal hayatta görüyoruz bunu.

Bir yanlış oluyor, herkes sıraya girip konuşuyor.

Kimse “Ben ne yapabilirim?” diye sormuyor.

Oysa gerçek değişim, parmakla göstermekte değil, omuz vermekte başlar.

Eleştirmek çoğu zaman bir kaçıştır.

Düzeltmek ise bir yüzleşme.

Ve şunu unutmamak gerekir:

Bir şeyi düzeltmeye çalışmadan eleştiren insan, aslında kendi rahatını korur.

Çünkü konfor alanı eleştirinin içindedir. Ama cesaret, konforu sevmez.

Belki de bu yüzden dünya bu kadar gürültülü ama bu kadar çözümsüz.

Herkes konuşuyor, çok az kişi yapıyor.

Eğer bir gün bir yanlış görürsen, dur ve kendine şunu sor:

“Ben sadece konuşanlardan mı olacağım, yoksa sorumluluk alanlardan mı?”

Çünkü eleştirmek kolaydır.

Ama düzeltmek, karakter ister.

Nota ve Tınıyla...