Yazılı basın yani bir zamanlar bayilerde satılan gazeteler (Hala tek tük var)  internete düştüğü andan itibaren çok ilginç şeylere tanık oluyoruz.

Tabii ayrıca ardı ardına açılan bazı sözde haber ve magazin siteleri de cabası... 

Misal, 

Bir haber sitesine giriyorsunuz…

Manşette bir cümle: “Şok! Ünlü isimden beklenmedik karar!”

Tıklıyorsunuz, ama haberin içinde ne o ünlü var ne de bir karar.

Sadece reklamlar, pencereler, sayfa sayfa “devamını okumak için” tıklamalar.

İşte dijital çağın en acı gerçeği bu:

**gerçek artık tıklanma oranına göre değer görüyor.**

Haber değil, başlık önemli. Gerçek değil, ilgi çekmek önemli. Çünkü dikkat artık bir meta, bir “ürün.”

İnsan merak eder, doğal olarak tıklar. Ama bir süre sonra kandırıldığını fark eder. Haberi değil, hilesini hatırlar.

Ve en kötüsü de budur: güven kaybolur. Oysa gazetecilik, güven üzerine kurulu bir meslektir.

Okurun güvenini kaybeden bir medya, aynaya baktığında artık kendi yüzünü değil, istatistiklerini görür.

Reklam aralarında kaybolan haberler, bir zamanlar “dördüncü güç” denilen basının ruhunu eritiyor.

Artık haber değil, “trafik” konuşuluyor. İnsanların gözünden yaş gelirken bile sayfa yenileniyor, “tıklanma sayısı” artıyor.

Bu etik değildir.

Çünkü her tıklamanın ardında bir insan vardır. Bir merak, bir umut, bir gerçek arayışı… Ama biz o insana gerçeği değil, reklamı sunuyoruz.

Gazetecilik bu değil. Gazetecilik insanı kandırmak değil, aydınlatmaktır.

Bir gün, başlıklar dürüst olduğunda;

bir gün, haberin içi gerçekten haberle dolu olduğunda;

bir gün, okurun aklıyla alay edilmeyi bıraktığımızda…

işte o zaman medya yeniden onurlu bir meslek haline gelecek.

O zamana kadar her tıklama, bir vicdan terazisinde tartılacaktır.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com