Bir dönem vardı ki arabesk müzik, yalnızca kasetçilerde değil, ülkenin damarlarında dolaşan kan gibiydi. 

Çaresizliğin, umutsuz aşkların, yoksulluğun ve isyanın diliydi. 

Müslüm Gürses’in, Orhan Gencebay’ın, Ferdi Tayfur’un sesinde bir kuşağın çığlığı yankılanıyordu. 

Arabesk, toplumsal bir tabakanın ötesinde, herkesin içindeki yaraya dokunuyordu.

Fakat bu güçlü etkiye rağmen her zaman aleni şekilde sahiplenilmedi. 

Sokaklarda, kahvehanelerde, minibüslerde yankılanan melodileri, bazı kesimler tarafından küçümsendi. 

“Varoş müziği” damgası yüzünden birçok kişi gizlice dinledi. 

Entelektüel çevrelerde, akademik sohbetlerde arabeskten bahsetmek hoş karşılanmazdı. 

Ama aynı insanlar, eve döndüklerinde kendi odalarının yalnızlığında kasetlerini açıyor, kulaklarına ilişen o ezgilerle içlerindeki boşluğu dolduruyordu.

Aslında bu gizlilik, arabeskin ne kadar güçlü bir etkiye sahip olduğunun da kanıtıydı. 

Çünkü bir müzik türü, insanları hem kendine bağlayıp hem de onların onu gizlemeye çalışmasına sebep oluyorsa, orada derin bir karşıtlık var demektir. 

Arabesk, toplumun ikiyüzlü bakışını ortaya koydu: Bir yandan küçümsenen, öte yandan vazgeçilemeyen bir müzik…

Bugün geriye dönüp bakıldığında, arabeskin sadece melodilerden ibaret olmadığı açıkça görülüyor. 

O, bir dönemin ruh haliydi. 

Kimi için isyan, kimi için teselli, kimi için de gizli bir sığınaktı. 

Ve belki de bu yüzden, yalnızca sokaklarda değil, insanların iç dünyalarında da hala derin izler bırakmaya devam ediyor.

Nota ve Tınıyla...

 macit.soydan@gmail.com