Nehirde sürüklenen bir adama yolculuk nereye diye sorulur mu?

Sorulmaz.

Çünkü bazı insanlar ilerlemez; çözülür.

Onun hikâyesi gösterişli değil.

Bir gecede yıkılmadı.

Bir mesajla dağılmadı.

Kapısına dayanan bir felaket olmadı.

Hayat onu büyük darbelerle değil, küçük eksiltmelerle aşındırdı.

Her sabah aynı alarm sesi.

Aynı aynada aynı yüz.

Aynı cümlelerin içine sıkışmış günler.

İnsan bazen acıyla değil, anlam kaybıyla yorulur.

Önce hevesi azaldı.

Sonra merakı sustu.

Ardından içindeki itiraz söndü.

İtiraz bitince insan sessizleşmez; silikleşir.

Kalabalıkta yer aldı.

Toplantılara katıldı.

Masalarda oturdu.

Ama varlığı, bir sandalyenin ağırlığı kadardı.

Bir sabah aynaya baktığında yüzünü gördü, bakışlarını bulamadı.

Gözleri, içeride kimsenin kalmadığını ele veriyordu.

Nehir işte o an başladı.

Bu suyun adı mecburiyet.

Akıntısı alışkanlık.

Derinliği sorgulanmamış yıllar.

Yüzmeyi biliyordu.

Fakat kıyının neden önemli olduğunu unutmuştu.

Kimse onu itmedi.

Kimse fark etmedi.

Çünkü insanın içten çekilişi gürültü çıkarmaz.

Biz dışarıdan bakıp hâlâ yön soruyoruz.

Oysa asıl mesele yön değil.

Ağırlık.

Bazı omuzlar görünmez yüklerle çöker.

Bazı yüzler kusursuz bir ifadeyle dağılır.

Ve bir noktadan sonra insanın kalbi atmaya devam etse bile,

hayat onun içinden geçmez artık.

En ürkütücüsü de şu:

Birinin yavaş yavaş sönüşünü izlemek,

çoğu zaman kimsenin suç hanesine yazılmaz.

Çünkü herkes kendi akıntısıyla meşguldür.

Nota ve Tınıyla...