Bazı çiçekler vardır…

Sadece baharı değil geçmişi de getirir.

Akasya mesela…

Bir sokakta ansızın kokusu duyulduğunda insan bir an durur. Sanki yıllardır unuttuğu bir kapı sessizce açılmış gibi olur. Çocukluk gelir akla… Eski yaz akşamları… Açık pencerelerden gelen radyo sesleri… Balkonlarda oturan insanlar… Henüz her şeyin bu kadar hızlı olmadığı zamanlar…

Belki de bu yüzden akasya biraz hüzünlüdür.

Çünkü kokusunda eski günler saklıdır.

Bir zamanlar mahalle aralarında akasyalar açardı. Çocuklar sokakta oynar, büyükler kapı önlerinde sohbet ederdi. Aşklar daha yavaş yaşanırdı o zamanlar. İnsan sevdiği kişiyi görmek için aynı sokaktan defalarca geçebilirdi.

Şimdi ise herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Ama akasya hâlâ eski zaman gibi kokuyor.

Belki bu yüzden insanı bir anda yıllar öncesine götürüyor. Eski bir Türk filmi gibi… Siyah beyaz ama sıcak… Yavaş akan ama samimi…

“Akasyalar Açarken” denince insanın aklına boşuna nostalji gelmiyor belki de. Çünkü bazı filmler sadece hikâye anlatmaz; bir dönemin ruhunu taşır.

O dönemlerde insanlar birbirine daha dikkatli bakıyordu sanki. Bir mektup günlerce saklanır, bir bakış haftalarca unutulmazdı. Şimdi ise duygular bile aceleye geldi.

Kimse uzun uzun beklemiyor artık.

Ne aşkı, ne özlemi, ne de bir çiçeğin açmasını…

Oysa akasya biraz sabır ister.

Belki de bu yüzden eski kuşaklar onu daha çok severdi. Çünkü onlar beklemeyi biliyordu. Bir trenin gelişini… Bir şarkının başlamasını… Sevdiği insanın köşe başında görünmesini…

Bugün bir akasya ağacının altından geçerken insanın içini sebepsiz bir huzur kaplıyorsa, bunun nedeni belki de içimizde hâlâ eski zamanlardan kalmış bir tarafın yaşıyor olmasıdır.

Hâlâ bir şarkıyla duygulanan…

Hâlâ eski filmleri özleyen…

Hâlâ akasyalar açarken birini hatırlayan bir taraf…

Ve insan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor:

Bazı çiçekler sadece baharı değil, kaybettiklerimizi de hatırlatıyor.

Nota ve Tınıyla...