UNICEF’in 2024 ve 2025 verileri bir gerçeği yüzümüze çarpıyor: 

**Dünya üzerinde 181 milyon çocuk yatağa aç giriyor.** 

Bu rakam sadece bir istatistik değil, her biri nefes alan, hayal kuran, annesinin kucağına sığınan ve oyuncağına sevinen milyonlarca küçük kalbin sessiz çığlığıdır.

Çoğu zaman, tok çocuklarımızla gurur duyarız.

Okula gönderdiğimiz beslenme çantasıyla, bayram sofralarında gördüğümüz bollukla, dolaplarda dizili gıdalarla kendimizi rahatlatırız. 

Oysa asıl mesele bu değil.

Asıl mesele, başka coğrafyalarda bir tas çorbayı göremeyen, bir dilim ekmek için gün boyu bekleyen çocukların varlığıdır.

**Tok çocukla gurur duymak değil, aç çocukla utanmak gerekir.** 

Çünkü gurur, bireysel bir duygudur; ama utanmak toplumsal bir sorumluluğun başlangıcıdır. 

İnsanlığın vicdanı, tok gözlülükle değil aç gözleri doyurmakla sınanır. 

Eğer bir şehirde, bir ülkede ya da bir dünyada milyonlarca çocuk aç yatıyorsa, o uygarlık masallarda anlatılan kadar yüce değildir.

Bugün bizler sofralarımıza çeşit çeşit yemek koyarken, bir köşede 181 milyon çocuk karınlarını doyuramıyorsa, lüks tüketimin adı “medeniyet” değil, olsa olsa “utançtır.” 

Belki de en büyük insanlık görevi, kendi çocuğumuza daha iyi bir hayat sunmak değil, başkasının çocuğunu da hayatta tutabilmektir. 

Çünkü bir çocuğun gözyaşı, hepimizin üzerine düşen ortak sorumluluktur.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com