2016 yılının bir bahar akşam vaktiydi…

Telefonum çaldı, açtığımda karşımdaki ses direk sitemle başladı söze; ‘Aşk olsun Boğaç Bey’ dedi, ‘Aşk olsun ki aşk olsun, iki gündür size mil atıyorum, bir dönüş yapmadınız, bari sözle bir kez daha söyleyeyim, yarın bir albüm lansmanımız var, Çiçek Bar’da olacağız, akşam 18:30 gibi muhakkak sizi de bekliyoruz’; teşekkür edip kapattım…

Sonra hemen bilgisayara geçip e-mail listeme baktım…

Evet, Leman Sam’ın Şevval kadar ünlü olmayan bir diğer kızı Şehval Sam’ın ilk albüm tanıtımı yapılacakmış…

Ertesi akşamüstü, tam da 18:30’da Çiçek Bar’a gittik bir başka sanatçı kökenli gazeteci arkadaşımla…

******************

Gazetecilik yapanlar, gerçekten gazeteci olanlar bilirler; bu tür davetlerde, basın  mensuplarına, gecenin düzenlendiği salonun arka  kısmında bir ya da iki masa ayırırlar; masada ‘Basın’ yazar ve oraya oturulur..

Saat 18:50 gibi, Şehnaz Sam’a destek olmak amacıyla mekâna Tarık Akan, Nebil Özgentürk ve Aydın Boysan da geldiler…

Tabii onları, Çiçek Bar’ın ‘Balkon Bölümü’ denilen camları açılır kısmına oturttular…

Tarık Akan bir ara arkasını dönerek, bizim masaya baktı; hemen garsonu çağırdı; garson da organizasyon sorumlusu ve beni arayan Necla Hanım’ı; ‘Arkadaşlar, basın mensupları niye öyle arkada sığıntı gibi oturmuşlar; bari dışarı atsaydınız; hemen bizim masamıza alın, ne bizim ne de onların kimsenin kimseden üstünlüğü yok’…

Bir anda kendimizi Tarık Akan, Aydın Boysan ve Nebil Özgentürk’ün masasında bulduk…

O sırada Şehnaz çoktan konserine başlamıştı, sahne çok geniş bir ortamda olmadığı için, masalar arasınad dolaşarak söylüyordu şarkılarını…

Aydın ağabey, Tarık Akan’a dönerek; ‘Bak Tarık’ dedi, ‘Bu karşında oturan Boğaç Bey, aynı zamanda aryalar söyler, akapella korolarda yer alır, piyano çalar. Sanatçıdır yani aynı zamanda’, Tarık Akan ; ‘O zaman ilk izlenimlerini ona sormak lazım; bakalım beğendi mi?’…

Hiç tereddütsüz yanıtladım; ‘Tarık Bey, bana biraz zorlama gibi geldi; annesi ve ablası kadar iyi olmadığı kesin, onların şöhreti ile parlarsa parlar; ama öle pırıl pırıl bir ses değil’; Tarık Akan tabii ki şışarmıştı; O muhtemelen; ‘Çok güzel bir gece, müziğe doyuyoruz canlı canlı’; O muhtemelen benim yalakaca öveceğimi sanıyordu, açık açık görüşlerimi  söyleyince; Nebil Ağabey  ekledi; ‘Sen asıl şimdi onu yazarken gör Tarık Ağabey’ dedi, o andan sonra da Tarık Akan ile çok kısa sürecek dostluğumuz başladı…

Nereye gidecek ol sa, hiç yoksa haftada iki kez beni arar, işim yoksa eşlik etmemi isterdi; maalesef iki kez daha aynı masada rakı içtik, ömrü vefa etmedi…

*****************

Tarık Akan; nerede bir haksızlık var orada bir insandı…

Şu anki örnekleri gibi; hiçbir siysi zümrenin, hiçbir gurubun  mihmandarlığını, yağcılığını, yağdanlığını, yalakalığını, kıç yalayıcılığını yapmadı…

Yaladığı tek şey, muhtemelen sevgili çocuklarıyla sahilde gezerken aldığı bir külah dondurmaydı ve tek aşkı ‘Aydınlık Türkiye’ydi, çağdaş ve demokratik ve halkçı bir Türk Toplumu’ydu…

Ne mesajlarında, ne repliklerinde ne de paylaşımlarında bir kez olsun ‘Boş’ konuşmadı; yapmadı…

Türkiye ona hayrandı, ne rolde oynasa seviliyordu; istese bu şöhreti sayesinde paraya daha da para der, parayı onursuzluğa tercih ederdi…

Etmedi; halkın jönü olarak yaşadı; halkın sevgilisi olarak göçtü…

Bana ‘Bölücü değil birleştirici’, ‘Yıkıcı değil yapıcı’, ‘Teslimiyetçi değil direnişçi’ kaç sanatçı sayabilirsiniz ki?

Bir elin parmaklarından az ve Tarık Akan, bunların en başındaydı…

Işıklar içinde uyusun…