Bizim nesil, savaşı önce okullarda ‘T.C. Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi’ ders kitaplarından; sonra da özel tlevizyonların ilk yıllarında; simultane tercüman eşliğinde canlı yayınlarda ekrandan izledik…

Okuldayken, ancak ve ancak teneffüslerde, ekşi ayran, yanık margarinli tost(O yıllarda öğrenciye çay yasak) ve meyve suyu vardı…

Ekrnadan izlerken ise, en fazla su, yine ayran, yien meyve suyu; bazen meşrubat, belki bira falan..

Okuldayken,eki üç siyah-beyaz fotoğraf, bayramlarda birkaç dakikalık 35 mm.  belgesel,  ekranda canlı canlı katilam, bombalar,havaya uçan petrol kuyuları…

***************************

Savaşı, hep animasyonlardan izledik bizim nesil olarak, vurdulu kırdılı filmlerde, ABD’nin her daim kazandığı Hollywood efsanelerinde filan…

******************

Ya bizden iki önceki nesil?

Bizzat ateşin ortasında; vatan toprağını işgal etmiş hain bir düşmanla; cephede; kol, kemik, kaş, göz, bacak, bucak, köy vere vere…

Direne direne…

Tam altı ay o da en az yıkanmayarak, üzerinde en bsit kumaştan bir esvap,  asker üniforması demeye bin şahit isteyen renklerde kumaş, tekmili birden tek parça kalsın diye vatan; koşan, savaşan, gerekse de gerekmese de ölen…

Şehit olan…

**********************

Şimdi biz tarihi film galalarnıda, kokteyl salonlarında ilk gösterim öncesi şarap, rakı, meşrubat, jambonlu, somonlu ekmekler yiyoruz ya izlem sonrası dişimizin arasında karides kırıntılarıyla alkışlayarak; zıkkım olmadığına dua etmeli her gala sonrası..

Onlar; aylarca bayatlamadan durmuş bir kuru peksimet benzeri çörek, yağsız tuzsuz bulgur ve az pekmez ve bol sulu üzüm hoşafı…

Daha lokma bitmeden bir top mermisi gelme korkusu ile…

*************************

Cephede; erkekler; yollarda ise kağnı ardnıda mermi, kurşun ve çörek taşıyan kadınlar…

Hani bazı kendini bilmez yobazlar; yok savaş mavaş yoktu diyorlar ya; her cephede, her karış toprakta savaştı bu millet…

Haklarını, helâl etsinler…

Özellikle de o analar, bacılar…

**************************

Savaşta da acıkır insan; ve aylarca bayatlamadan kalanbir mucize bir tad vardır yanı bışandı…

‘Savaştepe Ekmeği’ ya da ‘Seferberlik Çöreği’…

Evet ‘Seferberlik Çöreği’…

 ***********************

Balıkesir'in Savaştepe ilçesine bağlı Sarıbeyler Mahallesi'nden Çanakkale ve Kurtuluş savaşlarında cepheye giden askerler için yapılan "seferberlik çöreği", Balıkesir'in Somut Olmayan Kültürel Mirasları arasında yer alıyor.

İki aya kadar dayanabilmesi dolayısıyla Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı döneminde cepheye giden askerlere pişirilen "seferberlik çöreği" Sarıbeyler Mahallesi'ndeki evlerde yapılıyordu.

Halaen de yapılıya…

İki kere yıkanmış susamı; bekletilerek dinlendirilmi hamuru, közde kapalı ateşte piştikten sonra özeltekniği ile muhteşem bir yiyecek…

***************************

Tarifini vermeyeceğim, belki bir gün yazarım; ama zaten o bir aşkla yapılır ancak,o yılların saygı aşkı ile ve özenle; evde olmaz yani…

Sadece hatırlayalım istedi…

Vatna uğruna savaşanların anısına…

Saygıyla ve minemin eğilerek…