Büyük kentlerde yaşayanlar; Anadolu’nun eşsiz yöresel lezzetlerinden mahrum kalmaya devam ediyor. Şimdi diyeceksiniz ki, ‘Ülkenin her yeri, başında bir kent isim yazıp, sonunu da ‘Sofrası’, ‘Yemekleri’ ya da ‘Mutfağı’ yazan mekânlarla dolu’, ama işte adları var, kendileri tam randımanlı değil; çeşit de sınırlı. Misâl, ‘Adana’ ile ilgili bir mekânda sadece kebap var, Gaziantep ile ilgili mekânlarda ise, bir-iki çorba, yine bir-iki kebap. Üşenmedim, şehirlere özgü lokanta sayısını buldum İstanbul’da, sadece yedi il var: Hatay, Şanlıurfa, Trabzon, Adana, Gaziantep, Mardin ve Erzurum; hepsi o kadar. Dalga geçmiyorum, bu illere özgü sadece coğrafi işaretli 250’ye yakın yiyecek-içecekten kaçı var peki bu mekânlarda, 50 tanesi yok . Girişimcilerin işi gücü börekçi açmak, çorbacı açmak; hem daha kârlı, hem daha ilgi çekecek il lokantalarını açmaktan kaçınıyorlar. Elbette her şey yerinde güzel, elbette her ürün doğal yerinde yenir ama artık devir kolay lojistik devri, işini hakkıyla yapan ustalarla, bu iş kotarılabilir. Tek ürünlü yöresel lokantaları ben lokantadan saymam, yok ‘Edirne Yaprak Ciğercisi’, yok ‘Kayseri Mantıcısı’, ‘Tekirdag Köftecisi’ gibi, bunlar o ürüne özel, am ao kenti temsil etmiyor. Hattâ, bunu o ilin ticaret ve sanayii odası bile destekleyebilir. Yeter ki bu yönde bir adım atılmak istensin. Gastronomiye artık yeni bir yön verme zamanı gelmiştir. Türkiye’de yöresel diyebileceğimiz en az 2500 çeşit yemek var, bunlar sadece o ile özel. Bu lezzetler artık tüm ülkeye mâl olmalı, bu konuda da girişimcilere çok iş düşüyor…

GASTRONOMİ&GASTRONOMİ TURİZMİ UZMANI

GURME BOĞAÇ YÜZGÜL