Yıl 2001…

Siyasetin, ekonominin, toplumsal hayatın bambaşka günlere gebe bırakılacağı yılın başlarındayız…

Ulusal bir gazetenin Ankara Bürosu’nda, ‘Başbakanlık ve TBMM Muhabiri’ olarak, kıymetli arkadaşım İlban Ata ve emektar foto-muhabiri Yavuz Leylani ile birlikte, Ortadoğu Gazetesi’nin Ankara Bürosu’nda, sabahın köründen, gecenin bir yarısına kadar haber peşinde koşuyoruz…

Pazartesi ve Cuma günleri genellikle diplomasi ve bakanlıklarda dosya haber peşinde koşuyor; Salı-Çarşamba-Perşembe ise TBMM’deyiz, tabii özel günler ve bütçe görüşmeleri sırasında ise haftanın her günü o ayrı; ama sabah ve öğlen bir program yoksa; genelde öğlne kadar ofiste gündem haberlerini geçiyoruz İstanbul’a…

*****************

Ofisimiz, Ankara’yı bilenler bilir, Akün Sinaması’nın tam yan binasında, yani NTV’nin üç, TÜBİTAK’ın ise iki yan binasında…

Karşımızda İtalyan Büükelçiliği, arkamız Tunalı Hilmi Caddesi; yani Ankara’nın en protokol yerindeyiz…

Hiç unutmam tarih, 10 Şubat 2001 idi, zira gazeteye başlamamın üçüncü günüydü; ofisimizin ana caddeye bakan yüzünden yana bir çığırtkan ses geldi:

‘Ciğerci geldi, ciğerci….’

Adam bas bas bağırıyor; yok az sonra protokol geçişi olacak, yollarda her 200 metrede bir polis, güvenlik hat safhada; adam bağırıyor:

‘Ciğerci geldi, ciğerci…’

Cama koştuk ki, el arabalı bir adamcağız; camekan bir tezgahı, bildiğin üç tekerli el arabasına oturtmuş, haliyle sıcak ciğerden cam buhar yapmış, yanında ekmekler; ekmek arası Arnavut Ciğeri satıyor…

******************

Burada bir not; hani anne-babalar; küçük çocuklarını okula  gönderirken, ‘Aman kızım, aman oğlum; açıkta satılan bir şeylerden sakın ha olasın alma, yeme; mikrop kaparsın’ diye; hem doğru, hem yanlış…

Doğruluk payı az hattâ, zira bazen açıkta satılan birçok yiyecek, yani seyyar satıcılarda; normal dükkandan çok daha sağlıklı ve lezzetli olabiliyor.

Ben 1981 yılında ortaokula başlamışken; okulun kapısına lahmacuncu geldi; misâl veriyorum; Bodrum esnafı giib vungun ve kazık peişnde olanları saymazsak, bugün en sşs ihtimalle lahmacun 80-100 TL civarında satılıyor ya; o adam 4 tanesi 80 TL diyordu; bugünkü rakamla söylüyorum anlayın…

İçi bol sumaklı soğanlı, yumuşacık dürüm lahmacun…

Gerek gazeteciyken, gerek tatildeyken, gerekse gastronomi gezilerinde; Türkiye’nin hemen her yöresinde lahmacun yemiş birisiyim; halâ o seyyar satıcı lahmacununun tadını unutamam…

******************

Neyse konumuza dönersek; canımız çekti, İlban Ata aşağı indi ve üçümüze de ekmek arası ciğer aldı geldi, bol soğanlı, kekik, az  kimyon ve pul biberli…

Lezzet şahane, tad mükemmel…

Bir lokantadan genç yaşında emekliye ayrılmış Naci Usta adlı bir adam,  belki de Türkiye’nin ilk seyyar arabalı ciğercisi olarak, üstelik Ankara’da protokl yolu üzerinde ciğer satıyordu…

Haydi orası, protokol yolunun artık sonu ve geçiş güzergâhı…

Peki buna ne diyeceksiniz?

Bir gün Başbakanlık Resmi Konutu önünde, o malum toplantıyı bekliyoruz…

Hani Rahşan Ecevit’in ağır söylemleri sonucu, Bülent Ecevit’in bir yanında Mesut Yılmaz, bir yanında Develt Bahçeli, kol kola girip; ‘Sıkıntı yok, hükümet kuruluyor’ resmini verdiği gün…

Yaklaşık 100 gazeteci, canlı yayın arabları, korumalar, güvenilk, polis; bir baktık; Çankaya Köşkü’nün C kapısından aşağı bir ses duyuluyor:

‘Ciğerci geldi, ciğerci…’

Ben bu sesi tanıyorum…

Evet aynı adam, meğer NTV’deki arkadaşlar da tanıyormuş, polis adamı uzaklaştırmadan, sardık etrafını; sonra polis dahil herkes ciğer-ekemk aldı ondan ve erkenden adamcağzın malını bitirdik…

******************

Günler sonra, yine gazetedeyiz, bu kez aynı ses ama hoarlörle; evet Naci Usta, hem satış yaptığı miktarı arttırmış, hem de el arabasından, panelvan minibüse terfi etmiş…

O günden sonra, Ankaralı her kesimden insanla tanıdı Naci Usta’yı…

*******************

En son 50NC kamyonda, çok daha geniş kitlere ciğer satıyordu Naci Usta…

Meraklıları araştırmış,  ekmeği de, ciğeri de en iyi kasaptan satın alıp, bizzat evinde, kendi evinin mutfağında hazırlıyormuş…

Bir gün Ankara’da denk gelirseniz; yemeden geçmeyin…

Zira artık ‘Ciğerci geldi, ciğerci’ diye bas bas bağırmıyor; çünkü artık Ankara’da herkes onu biliyor…

******************

Turşucusuyla ki kaldı mı artık bilimyorum, helvacısıyla ki o da kalmamıştır muhtemelen, ama halka tatlıcı var, nohut-pilavcı da; misâl halka tatlıcıdaki o tatlıyı, en kral otelde yiyemezsniz; sözün özü; sokak lezzetleri iyidir…

Kültürümüzün bir parçasıdır…

Afiyetler olsun…

GASTRONOMİ&GASTRONOMİ TURİZMİ UZMANI

GURME BOĞAÇ YÜZGÜL