“Medeni Kanunun 175. maddesindeki boşanma nedeniyle yoksulluğa düşen tarafa süresiz nafaka bağlanır kuralı uygulamasında, kamuoyunda yaratılmaya çalışılan algının aksine ‘yoksulluk nafakası her koşulda süresiz değildi.’

Yoksulluk Nafakası sadece bir maddede düzenlenmiş değildir. Kanunu bir bütün olarak doğru okumak gerekir. MK 175 .madde 176. Maddeyle birlikte okunmalıdır.

Çünkü, MK. 176. maddede süresiz olarak bağlanmış olsa da, yoksulluk nafakasının hangi koşullarda tamamen kaldırılacağı veya talep üzerine sona ereceği düzenlenmiştir. Kanundaki düzenlemeye göre:

MK m.176. maddeye göre, yoksulluk nafakasının, “eşlerden birinin ölmesi” ve “nafaka alacaklısının yeniden evlenmesi durumunda” mahkeme kararına gerek olmadan kendiliğinden sona ereceği kabul edilmiştir.

Ayrıca 176. maddeye göre nafaka alacaklısının evlenme olmaksızın fiilen başkası ile evliymiş gibi yaşaması, haysiyetsiz hayat sürmesi, bir işte çalışmaya başlaması, yoksulluk durumundan kurtulacak düzeyde gelir elde etmesi halinde mahkeme kararıyla yoksulluk nafakası alma sona erecektir.

Yoksulluk nafakasının kısa süreli evlilikler açısından dile getirilen sorun, uygulamadan kaynaklanmaktadır; MK. 176. maddeye göre bu gibi durumlarda nafakanın toptan ödenmesine karar verilmesi, olası husumetin önlenmesi mümkündür.

Yoksulluk nafakasını tartışmaya açanlar, MK. 176. maddeyi yok saymakta ve nafakanın süresiz olmasının, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra taraflar arasında husumetin devam etmesi sorununu doğurduğundan söz etmektedirler.

Bu nedenle, kamuoyunda yaratılmaya çalışılan algının aksine yoksulluk nafakası her koşulda süresiz değildir.

Ayrıca, Medeni Kanunda yoksulluk nafakası sadece kadın eşe değil erkek eşe de tanınmış bir yasal haktır.

Uygulamada genellikle yoksulluk nafakası talep eden tarafın kadın olmasının NEDENİ hiç dikkate alınmamakta, ülkemizde kadınları her açıdan güçlendirmek yerine kadınların eğitimde, istihdamda, karar verici konumlarda geri bırakılması dikkate alınmamaktadır.

Ayrıca, 1992 yılında Anayasa Mahkemesince iptal edilene kadar ülkemizde evli kadınların çalışabilmesi kanun gereği (eski MK. 159.md) “kocanın iznine” tabi kılınmıştı, günümüzde ise “izin verip vermeme” zihniyet olarak sürmektedir.

Özetle: Türkiye’de 1992 yılına kadar çalışmasının bile yasa gereği (eMK. 159) kocanın muvafakatine tabi olan kadının

• eğitim, istihdam konumu,

• sosyo-ekonomik ülke koşulları,

• kadını birey olarak görmeyen siyasi bakış açısı ve bunun her alanda etkisinin hissedildiği,

bu dönemde 175. maddenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi demokrasinin temel kriteri olan kadın erkek eşitliğinin göz ardı edilmesinin bir sonucudur.

Anayasa Mahkemesinin gerekçeli kararının yazılmasının ardından 9 AY SÜRE İÇİNDE YENİ DÜZENLEMENİN ACİLEN yapılması gerekir.

Not: Kadınların mutlak kişilik hakkı olan SOYADI konusunda 28 Nisan 2023 tarihinde yayınlanan Anayasa Mahkemesi iptal kararının gereğinin henüz yerine getirilmediğini bu vesile ile hatırlatmak isterim. Medeni Kanunun 187. Maddesinin kadını birey olarak gören eşitlikçi bir anlayışla acilen düzenlenmesi gerekir.”