Aromalı hiçbir gıdanın aroması, gerçek meyveden elde edilmiyor. Tamamı kimyasal ve sağlığı tehdit ediyor…

Çilekli pudingi sevmeyen yoktur, muzlu gofreti, hindistan cevizli bisküviyi ya da portakallı keki…

Oysa hele de hazır olanlarının hiçbirisi, gerçek meyveden yapılmaz…

Bio-Kimya, son 50 yılda taklidi ya da muadil tadlar konusunda gelişti ve hemen her aromatik bitki, sebze ya da meyvenin lezzet ikizi üretildi…

Tabii ki sağlığa zararlı, zira tamamen kimyasal…

Aslında gerçek meyve tadına da hiç benzemiyor…

Taze meyve tadının kimyasal bileşimi, şaşırtıcı derecede karmaşık.

Muz aromalı bir şekerin gerçek muz tadı vermesini kimse beklemiyor.

Lâkin, bunun sebebi muzlarla ilgili değil; kimya ile ilgili.

Yapay muz aromasının bu kadar tuhaf gelmesinin sebebi, söylentiye göre bu tadın aslında Gros Michel adı verilen ve eskiden yenen bir muz çeşidine ait olması.

Fakat bir mantar hastalığına kurban giden bu muzun yerini artık Cavendish çeşidi almış.

Gros Michel çeşidinin, günümüzdeki muzlardan ziyade o yapay şeyin tadını verdiği söyleniyor.

Ancak, aradaki bağlantı buraya kadar.

Aroma üreticileri, aslında hiçbir zaman o özel esansı bulmaya çalışmıyordu.

Muz aromasının kötü olmasının sebebi, çilekli sakızın ve üzüm aromalı meyve suyunun isimlerini taşıdıkları meyvelerin tadını vermemesiyle aynı sebepten kaynaklanıyor: