Bu ülkede ne kadar ilginçtir ki herkesin fikri var.

Hem de her konuda…

Okunmamış kitaplar hakkında uzun yorumlar…

İzlenmemiş filmler üzerine derin analizler…

Bir fotoğraf görüp hayat dersi verenler…

Başlığını okuyup uzman kesilenler…

Bilgiye ulaşmak hiç bu kadar kolay değildi.

Ama bilgiyle kurulan ilişki de hiç bu kadar yüzeysel olmamıştı.

İnsanlar artık öğrenmekten çok, fikir sahibi görünmek istiyor.

Bir kitabın kapağı görülüyor, içeriği hakkında hüküm veriliyor. Bir filmden on saniyelik kesit izleniyor, yönetmen çözümleniyor. Üç alıntı paylaşınca entelektüel olunduğu sanılıyor.

Oysa kültür biraz emek ister. Sabır ister. Zaman ister.

Bir kitabı gerçekten okumak başka şeydir, onun hakkında konuşuyor gibi yapmak başka…

Ama çağımızda görüntü, içeriğin önüne geçti. İnsanlar bilgiyi taşımaktan çok sergiliyor artık.

Ve işin en garip tarafı şu:

Gerçekten okuyan insanlar genelde daha temkinli konuşuyor.

Çünkü ne kadar çok şey öğrenirsen, aslında ne kadar az bildiğini de fark ediyorsun.

Hiç okumayanlar ise çoğu zaman daha yüksek sesle konuşuyor.

Çünkü cehaletin en büyük özgüveni, kendini bilgi sanmasıdır.

Sosyal medya bunu daha da büyüttü. Artık herkes kendi küçük sahnesinde konuşuyor. Kimse dinlemiyor ama herkes anlatıyor.

O yüzden bugün bilgi çok…

Ama derinlik az.

Belki de mesele artık bilmek değil; bilmiş gibi görünmek.

Ve galiba çağımızın en büyük yorgunluklarından biri de bu:

Gerçek bilgiyle gösteriş arasındaki farkın giderek silinmesi.

Nota ve Tınıyla...