Bazı insanlar hayatımıza bir tesadüf gibi girer, bazıları ise güzel bir cümle gibi kalır. Sohbetler biter, ekran kapanır ama iyi niyet kolay kolay kaybolmaz.

Hayat, tanışıp unuttuğumuz insanlarla doludur. Otobüste yanımıza oturanlar... Bir iş yerinde birkaç gün aynı masayı paylaştıklarımız... Bir sokakta yol tarif ettiğimiz yabancılar... Çoğu gelir ve gider.

İsimleri hafızamızdan silinir. Yüzleri zamanın içinde kaybolur. Ama bazı insanlar vardır... Onlar bir sohbetin içinde yer eder. Bir tebessüm bırakırlar. Bir cümle söylerler ve o cümle yıllarca bizimle yaşar. Çünkü insan bazen büyük iyilikleri değil, küçük incelikleri hatırlar.

İçten söylenmiş bir "Nasılsın?", Zor bir günde edilen samimi bir dua... Beklenmedik bir destek... Ya da sadece dinlemeyi bilen biri... İşte bunlar unutulmaz.

Teknoloji gelişti. Mesafeler kısaldı. Artık kilometrelerin hiçbir önemi kalmadı. Bazen hiç görmediğiniz biriyle kurduğunuz dostluk, yıllardır yanınızda olan birçok insandan daha gerçek olabiliyor. Çünkü dostluk aynı şehirde olmak değildir. Aynı duyguda buluşabilmektir.

Sohbetler biter... Ekran kapanır... Hayat herkes için kaldığı yerden devam eder. Ama iyi niyet kolay kolay kaybolmaz. İnsanın bıraktığı en güzel iz de budur zaten.

Ne makam... Ne para... Ne de alkış... Geride kalan en kıymetli şey, bir insanın yüzünde bıraktığınız tebessümdür. Belki de ömrün bütün özeti tek bir cümledir:

İnsanlar unutulur. Sesler unutulur. Yüzler unutulur. 

Ama kalbe iyi gelen insanlar, güzel bir cümle gibi ömür boyu hatırlanır.

Nota ve Tınıyla...