1950li yıllardı…

İkinci Dünya Savaşı’nın yaraları henüz kabuk bağlamış, ama altındaki enfeksiyon tam olarak kurumamıştı…

Dünya yeni yeni iik kutuplu bir küreye dönüşüyordu…

ABD merkezli gibi görünen dünya; kapitalizmin insanları nasıl hayallerine kavuşturacağı masallarını yazmaya başlayadursun; iş dünyası da harıl harıl ‘Para’ diyordu…

‘Kirli’ imiş, ‘Emek Sömürüsü’ ileymiş, ‘Uyuşturucu Geliri’ imiş, kimsenin umuru değil, yeter kti ‘Para’ olsun modu insanlara empoze edilmeye başlanmıştı bile…

Kapitalizmin ki tüm dünyada sözde siyasal muhafazakarlıktan ve faşist milliyetçilik ya da ırkçılıktan beslenir; işte kapitalizme inanmayan sosyalist ülkelerde ise; herkese sınırısız mal edinme vaadi yoktu ama herkes memnundu…

Aç kalan yoktu…

Evsiz ve arabasız dahi yoktu…

Tek tipçi bir zihniyet vardı ama tatil bile yapıyorlardı…

Çok daha cazip olan bu sistemi kötülemek için, muhafazakar odaklar devreye girdi…

‘Dinci’nin dini olmaz, her yerde aynıydı…

Avrupa’da Vatikan merkezli klişeler, Asya’da İslmi örgüt temelli tarikatlar ve cemaatler; sosyalizmi kötülemeye başladı…

Neymiş, ‘Sosyalistler kâfirdi’, ‘Yıkanmaz, pis gezerlerdi’, daha da ileri gittiler, ‘Karılarını paylaşırlardı’; Maz’allah ‘Allehsız, kitapsızlardı’, ‘Sosyalistler bir yönetirse, din-iman elden giderdi’; bir yandan klişe, bir yandan Yahudi lobileri, bir yandan İslamcı cemaatler bas bas bağırıyorlardı…

Sosyalistler de halka kendini anlatmadı!!!

Lâkin…

New York gibi cahil halkı, serseir halkı ve kapitalizmin beşiği bir kentte, sosyalist bir dam seçim kazandıysa…

Demek ki anlatmış kendini…

O zaman harekete geçme zamanı…

İnsanlık onuruna en yakışır sistemi insana anlatma zamanı…

New York cahili inanın bizim cahillerden daha cahil, onlar anlamışsa bizimkiler haydi haydi anlar…

Hadi o zaman…