Bazı insanlar vardır…

En iyi üniversitelerden mezun olmuştur. Duvarında çerçeveli diploması, cebinde iyi maaşı, masasında makam telefonu vardır. Ama bütün bunlar, onun adam olduğu anlamına gelmez. Çünkü adamlık ne diplomayla kazanılır, ne parayla satın alınır, ne de makam koltuğunda büyür. Adamlık, insanlıkla ölçülür.

Apartmanda kapı komşusuna “günaydın” demekten acizdir… Asansörde selamı esirger… Sokakta başını çevirip görmezden gelir… Konuşmaya gelince ya ukalalık yapar ya da sessizliğin arkasına saklanır. Dışarıdan bakınca medeni görünür; ama aslında ruhu karanlık, gönlü ıssız, kalbi soğuktur.

Kiminin altındaki araba, karakterinden daha parlaktır. Hatta bazısına yakışacak tek şey, bir lüks direksiyon değil; bir eşek semeridir. Çünkü o eşek, en azından yük taşır, işe yarar.

Okumuş, öğrenmiş ama insan olamamış… Üniversite bitirmiş, diplomayı almış ama hâlâ mağara devrinden çıkamamış tipler… Medeni dünyanın tam ortasında yaşayıp, hâlâ ilkel alışkanlıklarını sürdürenler… Onlar için apartmanlar, şehirler, teknolojiler sadece birer kabuk; içleri hâlâ taş devrinin mağaralarındadır.

Oysa gerçek medeniyet, insan ilişkilerinde başlar. Komşuna kapıyı tutmak, tanımadığın birine gülümsemek, selam vermek, iyilik yapmak, gönül almak… Bunlar basit gibi görünür ama asıl büyüklük buradadır. Çünkü insan, karşısındaki insana gösterdiği saygıyla ölçülür.

Diploması olan çok, adamlığı olan az… Parası olan çok, gönlü zengin olan az… Makam sahibi olan çok, kalbi yüce olan az…

İster profesör olun, ister mühendis, ister doktor… Eğer komşuna selam vermiyorsan, yardım edemiyorsan, kibarlığı bilmiyorsan; sen hâlâ modern bir apartmanda değil, karanlık bir mağarada yaşıyorsun demektir. Çünkü insanı insan yapan, diploması değil; kalbinin genişliği, ahlakının yüksekliğidir.

**Ve unutma:** Bir gün o diploma sararır, makam koltuğun başkasına kalır, lüks araban demode olur. Ama geriye bir tek şey kalır: İnsanlığın. Onu kaybettiysen, geriye hiçbir şeyin kalmamış demektir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com