Hayatın her aşamasında kulağımıza fısıldanan bir öğüt vardır: “Aman dikkat et, riske girme.”

Küçük yaşta başlar bu uyarılar; yolda koşarken düşersin, “Koşma” derler. Bir işe girişmek istersin, “Boşuna uğraşma” derler. Bir hayal kurarsın, “O hayal seni yarı yolda bırakır” derler.
Ve farkında olmadan, seni limana zincirlerler.

Liman güvenlidir.

Fırtına yoktur. Dalgalar usludur. Ufuk çizgisi bile neredeyse görünmez; çünkü hep aynı noktaya bakarsın.

Oysa Latinler’in yüzyıllar öncesinden gelen bir sözü var: ***Perit aliqua navis in portu*** — *Bazen gemi limanda da batar.*

Bu söz, hayata dair en çarpıcı derslerden biridir.

Çünkü gemi, limanda güvenli sanılır ama orada başka bir düşman vardır:

Pas.

Hareketsizliğin getirdiği sessiz çürüme.

Denize açılmadığın için fırtına seni batıramaz; ama pas seni içten içe yer bitirir. Ahşabın suyu çekilir, demirin rengi solar, yelkenlerin tozu göğe kalkar. Ve bir gün, ne dalga ne rüzgâr olmadan, gemi kendi ağırlığı altında çöker.

İnsan da böyledir.

Korkularına yenilip hep güvenli kıyılarda kalanlar, hayata dair en değerli şeyleri kaçırır.

Hata yapmamak uğruna hiç hata yapmamış gibi görünürler; ama aslında en büyük hatayı yaparlar: Denememek.

Bir hedef uğruna yanmadan, yanılmadan, yaralanmadan yaşanan ömür; fırtınaya hiç tutulmamış ama limanda sessizce batan bir gemiden farksızdır.

Elbette risk almak yürek ister.

Fırtına gözünü korkutur, dalgalar seni küçültür, gökyüzü kararıp şimşek çaktığında “Keşke limanda kalsaydım” dersin. Ama tam da o an, hayatın aslında ne olduğunu anlarsın.

Çünkü denizdeyken öğrenirsin rüzgârı okumayı, dalgayı dinlemeyi, yelkeni doğru anda açmayı.

Ve ufka vardığında bilirsin ki, bu yolculuk seni değiştirmiştir.

Hayat, limanda bekleyerek yaşanmaz.

Gemi denizde var olur. İnsan da yolda, mücadelede, göze aldığı risklerde kendini bulur.

Kimi zaman kaybedersin, kimi zaman kazanırsın. Ama her seferinde biraz daha *sen* olursun.

Unutma:

En güvenli görünen yerler, bazen en büyük kayıpların sessizce büyüdüğü yerlerdir.

Gemiler limanda da batar.

Ve sen, hayalini erteledikçe; ertelediğin hayal, seni içten içe batırır.

O yüzden bazen dümeni kırmak gerekir.

Belki fırtına çıkar, belki dalga yutar. Ama belki de, ufukta seni bekleyen başka bir liman vardır.

Ve işte o liman, bütün korkularına değerdir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com