Sosyal medya, başlangıçta kadınlar için bir özgürlük alanı gibi görünmüştü.

Kendi sesini duyurabilmenin, görünür olabilmenin, hatta yalnızca kendi istediği gibi görünmenin yolu açılmıştı.

Fakat zamanla bu alan, görünmez kurallarla çevrili bir vitrine dönüştü.

Vitrin parlaktı ama camın arkasında nefes almak gitgide zorlaşıyordu.

Kadın, paylaşım yaparken artık yalnızca “beğenilir miyim?” sorusunu sormuyor;

“Yanlış anlaşılır mıyım?”,
“Hakkımda dedikodu çıkar mı?”,
“Yeterince zarif mi duruyorum?” sorularıyla da boğuşuyor.

Her fotoğraf, her video, her kelime; bir yandan kendini ifade etmenin aracı, diğer yandan görünmez bir sınav kâğıdı hâline geliyor.

Bu sınavın sorularını ise genellikle erkek bakış açısı yazıyor.

Beğeni butonu sadece ilgi göstermek için değil; çoğu zaman kadını şekillendirmek, sınır çizmek ve hatta yargılamak için kullanılıyor.

Erkekler, kimi zaman farkında olarak kimi zaman olmayarak, “onay verdikleri” kadın profillerini ödüllendiriyor;
farklı duran, kendi yolunu çizen kadınları ise görmezden geliyor ya da hedef tahtasına koyuyor.

Ve işin en yıpratıcı yanı şu: Kadınların bir kısmı da bu erkek bakışını içselleştirip kendi hemcinslerine aynı gözle bakmaya başlıyor.

Böylece kadın, sadece dışarıdan değil; içeriden de kuşatılmış oluyor.

Görünürlük bedava değil.

Kimi zaman bir gecede şöhret getiriyor, kimi zaman bir linç dalgasıyla seni susturuyor.

Bir kadın olarak sosyal medyada var olmak; sürekli tetikte olmak, her kelimeyi, her görüntüyü defalarca tartmak anlamına geliyor.

Bedenin, yüzün, sesin, fikirlerin… Hepsi bir açık artırmada gibi.

Ve bu açık artırmanın seyircileri, çoğu zaman seni insan değil, “tüketilecek bir içerik” olarak görüyor.

Ama bütün bunlara rağmen, kadınlar hâlâ orada.

Çünkü sosyal medya sadece risk değil; aynı zamanda bir güç.

Sessiz kalınan konularda ses olmanın, dayanışma kurmanın, kendi hikâyesini anlatmanın, yalnız olmadığını görmenin yolu.

Kadın, yüzyıllardır olduğu gibi; bu kez de dijital meydanda hayatta kalma sanatını öğreniyor.

Ve belki de asıl mesele tam burada başlıyor:

Bu yeni çağda, kadınlar yalnızca var olmakla kalmıyor; kendi var oluş tanımlarını yeniden yazıyor.

Erkek bakışıyla değil, birbirlerinin gözleriyle güç buluyor.

Ve her “paylaş” butonuna bastığında, aslında sessiz bir devrimi de büyütüyor.

SON... 

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com