Keyifsiz günler… 

Hatta bazen yıllar. 

Kimi zaman sevinçli, kimi zaman ağır bir hüzünle geçen, ama her hâlükârda insanın içini yoran zamanlar. 

Takvim yaprakları değişiyor, mevsimler gelip geçiyor ama bazı duygular yerli yerinde duruyor; hatta sessizce büyüyor.

Eski fotoğraflara bakıyorum.

Hepsinde gülüyorum.

Gözlerim ışıl ışıl, yüzümde sanki hiçbir dert yokmuş gibi bir ifade.

İşte tam o an içimden bir cümle yükseliyor:

“Hayır… Ben olamam o.”

Ben olamam fotoğraflardaki kadar hafif, o kadar dolu, o kadar rahat. 

Nasıl da gülmüşüm o karelerde…

Şimdi aynaya bakınca aynı gözleri göremiyorum.

İçin kan ağlarken gülmek zor bir meziyet değil aslında; çoğumuz öğreniyoruz bunu. 

Hayata tutunmak için, kırmamak için, üzmemek için, bazen de “iyiyim” demek daha kolay geldiği için gülüyoruz. 

Ama o gülüşler bir yerden sonra inandırıcılığını yitiriyor. Dudaklar yukarı kıvrılsa da gözler itiraz ediyor.

İnsan bazen kendine yabancılaşıyor. Kendi fotoğraflarına bile. 

“Ne zaman bu kadar yoruldum?” diye soruyor. 

“Ne zaman bu kadar sessizleştim?” diye… 

Kimseye anlatmadığın, belki kendine bile itiraf edemediğin bir ağırlık yerleşiyor içine.

Ama yine de gülüyoruz. Çünkü hayat bunu bekliyor bizden. 

Çünkü güçlü görünmek alkışlanıyor. Çünkü “iyiyim” demek, gerçeği anlatmaktan daha az cesaret istiyor.

Oysa her fotoğraf bir hatırlatma;

Bir zamanlar daha saf, daha umutlu, daha cesur olduğumuzu fısıldıyor.

Belki geri dönülmez ama tamamen kaybolmuş da değil o hâl.

Sadece biraz yorgun, biraz kırgın ve biraz dinlenmeye ihtiyacı var.

Bazen kabul etmek gerekir: 

Gülüyoruz ama iyi değiliz. Ve bu bir zayıflık değil.

Bu, insan olmanın ta kendisi.

Nota ve Tınıyla...