Hayat, üç ayrı odaya bölünmüş bir ev gibidir.

Bir kapıda geçmiş bekler; eski fotoğraflar, tamamlanmamış cümleler ve içimizi burkan pişmanlıklarla.

Diğer kapıda gelecek vardır; belirsizlikle dolu, kimi zaman umutla ışıldayan, kimi zaman kaygıyla gölgelenen.

Üçüncü odaysa “şimdi”dir; aslında en basit, en çıplak ve en gerçek olan.

Geçmiş bazen bir yük gibi omuzlarımıza çöker. Oysa ne yaparsak yapalım değiştiremeyiz. Yalnızca öğrenebiliriz ondan.

Gelecek ise bir sis perdesidir; adım atana kadar ne sakladığını bilemeyiz. İnsanı en çok yoran da belki budur: belirsizlik.

Çünkü zihnimiz, kontrol etmek istedikçe daha da yorulur.

Ve geriye “şimdi” kalır. Çoğu kez küçümsediğimiz, değersiz bulduğumuz an.

Hâlbuki en kıymetli hazinemizdir. Çünkü geçmiş artık yoktur, gelecek henüz yoktur; elimizde sadece bu an vardır.

Sessizlikte, bir nefeste, küçük bir tebessümde…

Kimi zaman geçmişin gölgesi, kimi zaman geleceğin endişesi ağır gelir.

Ama insan, “şimdi”nin kıymetini fark ettiğinde, o yükleri daha hafif taşır.

Belki de huzurun sırrı tam da buradadır; 

Geçmişe saygıyla,

geleceğe umutla,

ama en çok da “şimdi”ye şükranla bakmak.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com