Takvimler Eylül'ü gösterdiğinde, insanın içinde tarif edilemez bir duygu uyanır.

Ne tam bir hüzün, ne de tam bir sevinç… 

İkisinin arasında, içimizi tatlı bir sızıyla dolduran bir haldir bu. Yazın coşkulu kalabalıkları geride kalır, deniz kokusu yerini toprak kokusuna bırakır.

Sokaklarda esen rüzgâr, sararmış yaprakları önümüze savururken aslında bize bir şeyler fısıldar: 

“Her şeyin bir vakti var, güzellikler de yavaşça vedasını eder.”

Sonbahar, doğanın ağır ağır soluklandığı mevsimdir. Ağaçların dallarından ayrılan yapraklar, aslında vedanın en zarif hâlini sergiler. 

Renk renk dökülen yapraklar, sokaklara serilen bir hüzün halısı gibidir.

İnsan yürürken bu halının üzerinde, içinden istemsizce bir geçmiş muhasebesi yapar.

Eylül; okul yoluna düşen çocukların telaşıdır bir yanda, yazlık beldelerden dönen insanların sessizliği öte yanda.

Yarım kalmış cümlelerin, ertelenmiş buluşmaların, söylenememiş sözlerin ayıdır. 

Bu yüzden “Eylül hüznü” diye bir şey vardır. Çünkü yazın neşesinden sonra gelen dinginlik, insana hayatın kırılganlığını hatırlatır.

Ama sonbahar yalnızca hüzün değildir. Aynı zamanda bir başlangıçtır da.

Yalnızlıkların daha çok fark edildiği, kalplerin daha çok konuştuğu, şiirlerin daha içli okunduğu zamanlardır bu günler. 

Belki de en güzel şarkılar bu yüzden sonbaharda dinlenir, en dokunaklı mektuplar bu yüzden bu mevsimde yazılır.

Eylül, bize hem kaybettiklerimizi hatırlatır hem de önümüzde yeni bir yol açar.

Tıpkı yaprağını döken ağacın, baharı yeniden beklemesi gibi… Belki de sonbaharın asıl güzelliği buradadır: 

Hüznün içinde bile umudu saklaması.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com