Aslında iyi biriydim.

İçimde çiçek bahçeleri vardı, kimseye göstermediğim ama herkese bir parçasını verdiğim…

Bir tebessümle dünyayı güzelleştireceğime inanırdım. Kalbim tertemizdi.

Kötülüğü aklımdan bile geçirmezdim.

Sevdiğimde çok sever, inandığımda sonuna kadar inanırdım.

Benim derdim kimseye zarar vermek değildi; sadece sevilmek, anlaşılmak, biraz da değer görmekti.

Ama olmadı.

Sonra biri geldi…

Gülümseyerek yaklaştı. "Senin gibisini hiç tanımadım" dedi.

Ben inandım.

Dünya bir anda renklenmişti sanki.

Oysa o sadece alışkanlık arıyordu, ben ise bir ömür.

Gitti. Hiçbir açıklama yapmadan, hiçbir şey olmamış gibi.

Sustum.

Bir diğeri, "Senin yanında huzur buluyorum" dedi.

Ona sarılırken, kendimi sanki dünyayı kurtarıyormuşum gibi hissediyordum.

Oysa ben ona bir limandım, fırtınası dinince çekip gitti.

Yine sustum.

Her defasında biraz daha az güvenerek, biraz daha az severek ama hep aynı duyguyla yaklaştım insanlara.

Ve her defasında aynı yerden kırıldım.

Küçükken izlediğim çizgi filmlerde bile ağlardım.

Şimdi gerçek hikâyelere bile tepkisizim.

Çünkü artık duygularımı kaybettim.

Biri yalan söyledi,
Biri gitti,
Biri ihanet etti,
Biri hiç sevmemiş bile…

Derken kalbimdeki ışıklar teker teker söndü.

Eskiden biri ağladığında içim yanardı.

Şimdi kendim ağlıyorum ve kimse duymuyor.

Gece yatağa girmeden önce kafamın içinde dolaşan onlarca ses var artık.

"Keşke şöyle olmasaydı…"
"Belki de suç bendeydi…"
"Bir daha kimseye güvenme…"
"Yine mi kandın?"

İnsan bazen susa susa boğuluyor.

Ben o boğulanlardanım.

Bir yanım hâlâ iyi olmak istiyor, hâlâ umut besliyor…

Ama öteki yanım, “Yeter” diyor.

"Artık kimseye duygularını gösterme. Onlar duygularla oynamayı oyun sanıyor."

Biliyor musun?

İçten içe hâlâ iyi biriyim aslında.

Sadece artık kimsenin bunu bilmesine izin vermiyorum.

Çünkü gösterdikçe kullandılar, anlattıkça susturdular.

Sevdikçe yok ettiler.

Şimdi kimseye sırtımı dönemem.

Kimseye içimi açamam.

Kimseye “kal” diyemem.

Giderse gitsin…

Kalırsa zaten sessizliğiyle kalır.

Ben bir zamanlar iyi biriydim.

Sonra canımı yaktılar.

Ve ben, bir daha aynı olamadım.

Nota ve Tınıyla...

macit.soydan@gmail.com