Sokakta yürüyen insanların yüzlerine bakın… Çoğu asık, bakışları donuk, omuzları çökmüş.

Kadınlar öldürülüyor, çocuklar tacize uğruyor, trafikte anlamsız kavgalarda silahlar çekiliyor.

Herkes öfkeli, herkesin siniri tetikte.

Sanki ülke olarak ruhumuz inceldi, sabrımız tükendi.

Televizyon ve internet ekranları her gün aynı kelimelerle doluyor: “Kadın cinayeti!”, “Çocuk istismarı!”, “Silahlı kavga!”. Bu kelimeler öylesine sıradanlaştı ki, artık bizi yerimizden sıçratmıyor. Kalbimizdeki ilk öfke yerini bir yorgunluğa bıraktı. Sanki kabullenmiş gibiyiz: “Burası böyle…”

Hayır! Burası böyle değildi. Bir zamanlar sokaklarımızda gülümseyen yüzler vardı. Trafikte göz göze geldiğimizde el kaldırır, teşekkür ederdik. Şimdi ise camlar kapalı, bakışlar sert, sözler küfürlü. Bir küçük korna sesi, bir anlık yanlış hareket, silaha davranmaya yetiyor.

Bir toplum, kadınlarını ve çocuklarını koruyamıyorsa çürümüştür. Bir ülkede silah çekmek, yumruk savurmak, hakaret etmek bu kadar kolaylaştıysa; orada insana verilen değer yerle bir olmuştur. Ve ne yazık ki adalet, çoğu zaman kâğıt üzerinde kalıyor. Failin kravat takması, “pişmanım” demesi, ya da türlü bahanelerle cezaların indirilmesi… Böyle bir ortamda suçlular cesaretlenir, mazlumlar sessizleşir.

Biz sustukça, biz görmezden geldikçe; kadınlar ölmeye, çocuklar ağlamaya, sokaklar öfke kusmaya devam edecek. Bu yalnızca devletin, polisin, mahkemelerin değil; her birimizin sorumluluğu. Sokakta gördüğün şiddete ses çıkarmazsan, yarın kendi kapına gelir. Tacize, cinayete, adaletsizliğe karşı sesini yükseltmezsen, bir gün kendi çocuğun için ağlarsın.

Belki de işe en basitinden başlamalıyız: Birbirimize gülümsemek, birbirimizi dinlemek, empatiyi yeniden öğrenmek… Çünkü bir ülkenin yüzü, sokaktaki insanın yüzüdür. Ve bugün o yüz; yorgun, öfkeli, umutsuz.

Bu gidişatı değiştirmek hâlâ bizim elimizde. Ama önce susmamayı öğrenmeliyiz.

Nota ve Tınıyla...

macit.soydan@gmail.com