Mutlaka bir yakınınız için belirli günlerde mezarlık ziyaretine gidiyorsunuzdur. 

Orada, her mezar taşında iki tarih vardır: biri başlangıcı, biri sonu anlatır. Doğduğumuz gün ve gözlerimizi kapattığımız gün… Ama asıl mesele, bu iki tarih değil; arada duran küçücük bir çizgidir.

O çizgi…

İşte hayat dediğimiz şey tam da oradadır. O çizgi, sizin hikâyenizdir. Yaşadığınız sevinçler, kırıldığınız anlar, kurduğunuz hayaller, tuttuğunuz eller, affettiğiniz insanlar, yarım kalan cümleler, gülüşler, gözyaşları… Hepsi ama hepsi o ince çizginin içindedir.

Ne kadar uzun yaşadığınız değil, nasıl yaşadığınız önemlidir. Kimi, yıllarını biriktirir ama anılarını biriktiremez. Kimi ise kısa ömrüne koskoca bir dünya sığdırır. Bir bakarsınız, kimi insan ardında iz bırakmadan göçüp gitmiştir; kimi ise sadece bir bakışıyla bile dünyayı güzelleştirmiştir.

Hayatı ertelemeyin. “Bir gün yaparım” dediğiniz şeyler, çoğu zaman hiç gelmeyen o “bir gün”ün içinde kaybolur. Sevdiklerinize söylemek istediğiniz sözleri bugünden söyleyin.

Kırıldığınız kişileri bağışlayın; çünkü öfke, sizin yükünüzdür. Bir çocuğun gülüşüne ortak olun, bir dostun derdine omuz verin, yalnız birine selam verin.

Bir gün hepimiz o iki tarih arasındaki çizgiye sığacağız. Ama o çizginin anlamını biz belirleyeceğiz. Onu boş bir çizgi mi bırakacağız, yoksa rengârenk, anlamlı, dopdolu bir yaşamın izi mi olacak?

Hayat, uzunluğu ölçülen bir yol değil; içi dolu dolu yaşandığında anlam kazanan bir armağandır. Ve unutmayın: *Günün birinde taşın üzerine iki tarih yazılacak. Ama o çizgi… Sizi anlatacak.*

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com