Büyük usta merhum Barış Manço’nun bir şarkısı vardı ya…

“Bugünlerde kendimi hıyar gibi hissediyorum,

doğrasalar Akdeniz’e cacık olurum” der.

İşte tam da öyle bir ruh hâli bu aralar benimkisi.

Ne tam mutsuzum diyebiliyorum,

ne de iyiyim.

Keyif yok, tat yok, tuz yok…

Hayat sanki ölçüsünü kaçırmış bir yemek gibi;

yeniyor ama lezzet vermiyor.

Sabahlar geliyor ama hevesle uyanmıyorsun.

Gün akıyor ama seni içine almıyor.

İnsanlarla konuşuyorsun, gülüyorsun belki,

ama içinden bir ses hep aynı şeyi fısıldıyor:

“Ben burada değilim.”

Bazen yorgunluk değil bu his.

Bazen umutsuzluk da değil.

Sadece insanın kendine uzak düşmesi.

Ne istediğini bilmeden yaşamak,

neye üzüldüğünü tam tarif edememek.

Her şey üst üste gibi değil;

daha beteri, hiçbir şeyin gelmemesi gibi.

Heyecan yok, beklenti yok,

küçük mutluluklar bile uğramaz olmuş sanki.

İşte o anlarda Usta'nın sözü oturuyor insanın içine.

Hıyar gibi…

Ne kendine faydan var,

ne başkasına.

Olduğun yerde duruyorsun,

doğrasalar bile bir şeye dönüşüyorsun ancak.

Ama belki de bu hâller geçicidir.

Belki insan bazen tatsız, tuzsuz, keyifsiz hissetmeden

yeniden tat almayı öğrenemez.

Belki de ruhun dinlenmeye,

aklın susmaya ihtiyacı vardır.

Bugünler böyle işte.

Adını koyamadığım bir keyifsizlikle.

Ama şunu da biliyorum:

Bu da geçecek.

Çünkü insan, ne kadar hıyar gibi hissederse hissetsin,

bir gün yine kendi tadını buluyor.

Nota ve Tınıyla...