Elif…

Alfabedeki ilk harf.

Ne sağına yaslanır, ne soluna döner. 

Ne başkasına benzer, ne kendini başkalarına benzetmeye çalışır. 

Tek başına bir çizgidir o. Dik, sade, asil…

Tüm harfler bir şekle bürünürken Elif sadece “durur.”

Ama o duruşun içinde bir dirayet, bir vakar, bir inat vardır.

İnsan da biraz Elif gibi olmalı.

Eğilmemeli her rüzgârda, bükülmemeli her söze.

İnancı neyse, duruşu neyse, kalbinin sesi ne söylüyorsa orada kalabilmeli.

Bazen sessizce, bazen dimdik, bazen herkese rağmen…

Elif gibi olmak, kalabalıkların arasında kendi yolunu bulabilmektir.

Doğru bildiğin şeyden dönmemektir.

Kırıldığında bile kimseyi kırmamaktır.

Çünkü dik durmak, kibir değil; onurdur.

Ve her insanın, bir gün kendine “Ben eğilmedim” diyebilmesi kadar kıymetli bir şey yoktur.

Dik durmak bazen yalnız kalmaktır.

Ama bil ki, eğilmeden yürüyenlerin gölgesi bile düzgündür.

Elif gibi duranlar, hep sessiz görünür ama içlerinde fırtınalar taşır.

Yine de kimseye göstermeden yürürler yollarını, çünkü bilirler:

Hayatın en büyük asaleti, doğru yerde, doğru biçimde dimdik durabilmektir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com