Kasım…

Ne tam kış, ne de sonbahar. 

Bir ara durak gibi; insanın içinde hem geçmişin hüznü, hem de geleceğin belirsizliği… 

Gidenlerin ardından kalan sessizliğe en çok yakışan aydır Kasım.

Çünkü bazı ayrılıklar sadece mevsim değişince değil, insanın içi değişince de olur.

Kasım, sanki bir hatıra sandığı gibi. 

Üzerinde toz birikmiş bir kutuyu açar gibi dokunur yüreğe. 

O kutunun içinde eski mektuplar, yarım kalmış cümleler, unutulmaya çalışılan yüzler vardır. 

Her biri bir parça yakar, bir parça gülümsetir. 

Çünkü Kasım’da insan, hem kaybettiklerine ağlar hem de “iyi ki yaşadım” der.

Pencereden dışarı bakarsınız; rüzgâr kuru yaprakları oradan oraya savurur. İşte o yaprakların her biri, bir zamanlar içimizi ısıtan anıların son dansıdır.

Kasım’da yürürken adımlarınız bile daha ağırdır; çünkü hava değil, yüreğiniz üşür.

Bir kahve koyarsınız, belki bir müzik açarsınız…

Her nota, her yudum, birini hatırlatır.

Ama Kasım sadece hüzün değildir. O, biraz da kabullenmektir.

Kimi sevdaların sonunu, kimi dostlukların eksilmesini, kimi hayallerin sessizce sönmesini… 

Ve tüm bunların arasında yine de yaşamanın güzelliğini. Çünkü insan, en çok Kasım’da büyür. En çok bu ayda olgunlaşır.

Belki de bu yüzden herkesin içinde bir “Kasım” vardır.

Kimimizin içinde donuk bir gülümseme, kimimizin içinde tamamlanmamış bir cümle.

Ve belki de hepimiz bir gün, içimizdeki Kasım’a dönüp “Hoşça kal” diyebilmek için yaşıyoruz.

**Kasım, gidenlerin ardından susmayı öğrenenlerin ayıdır.**

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com