Bir zamanlar herkese iyi davranmak bir erdemdi benim için.

Kıranlara bile susardım, incitenleri anlamaya çalışırdım.

“Belki kötü bir günü vardır” der, içime atardım.

Ama yıllar öğretti ki, bazı insanlar kötü bir gün değil, kötü bir karakter taşır. Onlara defalarca şans verir, defalarca affedersin; sonra bir bakarsın, yine aynı yerden vurmuşlar seni.

İşte o zaman anlıyorsun: senin dalını eğen, bir gün ağacını sökecek kadar da cesur olabilir. Çünkü sen izin vermişsindir.

Nezaketin, sabrın, affediciliğin onların elinde bir silaha dönüşmüştür. Ve senin yumuşak kalbin, kendi sessizliğinde yara almıştır.

Artık başka bir yerdesin. Artık “ben affederim” değil, “benim de bir sınırım var” diyorsun.

Çünkü hayat, kendini koruyamayanları affetmiyor. Artık zararı dokunana yol vermeyeceksin.

Arkandan iş çevirene sessiz kalmayacaksın. Kötülüğü alışkanlık hâline getiren birine “belki değişir” diyerek prim tanımayacaksın.

Kimse, seni kendi ellerinle incitme hakkına sahip değil. Ve kimse, defalarca kırdıktan sonra “sen çok iyisin, yine affedersin” diyemeyecek.

Çünkü artık o iyilik, kör bir fedakârlık değil; akıllı bir duruş olacak.

“Senin dalını eğenin ağacını sökeceksin” derken kastım şu: hayat bazen sert olmayı da öğretir. Gözyaşını tutmayı, gitmeyi, kapıyı kapatmayı…

Çünkü bazı insanlar, sessizliğini iyi niyet değil, zayıflık sanır. Onlara hatırlatmak gerekir: sen iyi olduğun kadar güçlü de olabilirsin.

Bundan sonra kimseye savaş açmana gerek yok. Sadece yerini, zamanını, değdiğini bileceksin.

Herkese değil, hak edene el uzatacaksın. Ve biri seni kırdığında artık “önemli değil” demeyeceksin; çünkü önemli.

Çünkü artık öğrendin: bazı dallar eğildikçe kırılır, bazı kalpler kırıldıkça güçlenir.

Ve sen artık eğilmeyeceksin.

Senin dalını eğenin ağacını sökeceksin.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com