Biri kendi de mücadele verirken aynı anda size yardım ediyorsa bu yardım değil, sevgidir.

Hayat, herkesin kendi yükünü sırtlandığı uzun bir yol.

Kimi sessiz yürür, kimi konuşa konuşa… ama herkesin içinde görünmeyen bir savaş vardır.

O yüzden biri, **kendi fırtınasının ortasındayken size el uzatıyorsa**, bilin ki o elin adı yardım değil, **sevgidir.**

Çünkü yardım, çoğu zaman güçlü olandan gelir.

Sevgi ise, tam tersine… kırık olandan, yorgun olandan, ama hâlâ kalbinde iyilik taşıyandan gelir.

O kişi kendiyle uğraşırken bile sizi düşünüyor, kendi acısının arasından size yer açıyorsa — işte o zaman sevgiye dokunuyorsunuz.

Gerçek sevgi gösterişli değildir.

Bir mesajla, bir “nasılsın”la, bazen sadece sessiz bir varlıkla bile kendini belli eder.

Ve o kadar değerlidir ki, fark etmeden sizi toparlar.

Çünkü bazı insanlar sizin için bir şey yapmak zorunda değildir, sadece yanınızda olduklarında bile size güç verirler.

Zor zamanlar insanı ayıklar.

Kim gerçekten yanınızda, kim sadece güneşliyken gülümsüyor… hepsi belli olur.

Ama en kıymetlisi, kendi yağmurunun altında ıslanırken size şemsiye tutanlardır.

O insanların kalbinde sıradan iyilik değil, derin bir sevgi vardır.

Bir gün yolunuzu kaybederseniz, geriye dönüp bakın.

Kim sizi kendi karanlığında bile aramaya çıkmışsa, işte o, sevgidir.

Kim “ben de zor durumdayım” demeden yanınızda durmuşsa, işte o, sevgidir.

Unutmayın; herkes yardım edebilir, ama herkes sevebilmez.

Çünkü yardım elden gelir, **sevgi yürekten.**

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com