Bazı günler vardır…

Sabahı bile karanlık başlar.

İnsan aynaya bakar ama kendini göremez. 

Çünkü gözlerinin içindeki ışık azalmıştır, hayal kırıklıkları, yorgunluklar, kırgınlıklar derken o pırıltı usulca söner.

Ama işte o an, insanın en çok direneceği andır.

Hayat, hiçbirimize kolay davranmıyor.

Bazen en yakınından beklediğin destek, sessizlik olarak gelir.

Bazen emek verdiğin yerden vefa değil, yara payı alırsın.

Ve bazen öyle bir döneme denk gelirsin ki, kalbinin içindeki umut bile senden izin istemeden tatile çıkar.

Ama yine de…

Ne olursa olsun, kim olursa olsun, kimsenin içindeki ışığı söndürmesine izin verme.

Çünkü o ışık, seni sen yapan şeydir.

O ışık sönerse, hayallerin karanlıkta kalır.

O ışık sönerse, gözlerin bakar ama göremez.

O ışık sönerse, kalbin hâlâ atar ama artık yaşamaz.

İnsan bazen başkalarının karanlığına öyle çok üzülür ki, kendi aydınlığını unutur.

Oysa herkes kendi lambasından sorumludur.

Sen ışığını korursan, karanlıktaki biri yolunu bulabilir seninle.

Ama sen de söner, vazgeçer, içine kapanırsan… dünya bir ışığını daha kaybeder.

Şartlar zor olabilir, hayat bazen diz çöktürebilir.

Ama ışığını kaybetmediğin sürece, yeniden ayağa kalkarsın.

Unutma:

Güneş bile her akşam batıyor gibi görünür ama sabah yine doğmak için söz vermiştir kendine.

İçindeki ışığı kimsenin söndürmesine izin verme.

Ne yaşarsan yaşa, ne kadar kırılırsan kırıl — bir kıvılcım bile kalsa içinde, onu koru.

Çünkü bazen bir tek kıvılcım bile karanlık bir dünyayı aydınlatmaya yeter.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com