Bazen öyle zamanlar olur ki…

Sanki bir masalın içinden çıkıp gelmişsinizdir; kendi küçük krallığınızı ayakta tutmaya çalışırsınız. Günlük hayatınızın fırtınalarıyla uğraşır, başkalarının yaralarını sarar, evdeki eksikleri tamamlar, işteki krizleri çözer, kırgınlıkları onarır, küskünleri barıştırırsınız.

Bir bakarsınız, etrafınızdaki herkes bir şekilde ayakta duruyordur. Ama siz? Siz oturduğunuz köşede nefes nefese kalmışsınızdır. Çünkü bütün bunları yaparken kendi nefesinizi tüketmişsinizdir. İşte bu hâle ben “cadı tükenmişliği” diyorum.

Masallardaki cadılar güçlüdür. Ellerinde değnek, dillerinde büyü, zihinlerinde sayısız çözüm vardır. Ama kimse o cadının günün sonunda ne kadar yorgun düştüğünü, süpürgesini bir köşeye bırakıp kendi kendine sustuğunu bilmez. Çünkü o hep güçlü görünmek zorundadır.

Modern hayatın içinde bizler de birer “gizli cadı” gibiyiz aslında.

Her sabah kalkıp hayatın üzerine büyülerimizi serpiyoruz:

* Kendimizi işe gitmeye ikna etmek,

* Sevmediğimiz insanlara gülümsemek,

* Canımız yanarken bile kibar kalmak,

* Kırıldığımızı belli etmemek…

Bunlar da birer büyü değil mi?

Ve bu büyüler her gün tekrarlanırsa, sonunda hangi cadı tükenmez ki?

Tükenmişliğin belirtileri sinsidir. Önce motivasyon kaybolur. Sonra küçücük sorunlar bile dağ gibi görünmeye başlar. Uykular düzensizleşir, tahammül azalır, hayaller solgunlaşır. Bir zamanlar severek yaptığınız şeyler artık anlamsız gelir. Çünkü büyü kazanınız boşalmıştır.

Peki, bu hâlden çıkmanın yolu nedir?

Belki de önce kendimize şunu hatırlatmalıyız:

Her şeyi düzeltmek zorunda değiliz.

Herkesi iyileştirmek zorunda değiliz.

Her fırtınayı durdurmak zorunda değiliz.

Bazen yapmamız gereken tek şey, süpürgemizi bir kenara bırakıp gökyüzüne bakmaktır.

Bazen de kendi ruhumuzun kazanında, bize iyi gelecek iksirleri yeniden kaynatmaktır:

* Bir fincan kahveyi acele etmeden yudumlamak,

* Yolda yürürken rüzgârı hissetmek,

* Sevdiğimiz bir şarkıyı başa sarıp defalarca dinlemek,

* Hiçbir şey yapmadan yalnızca oturmak…

Çünkü unutmayın; tükenmiş bir cadı, ne kendine ne başkasına fayda sağlar.

Ama dinlenmiş, yenilenmiş, yeniden güç toplamış bir cadı…

Dünyayı değiştirebilir.

Ve belki de en önemlisi, kendimize şunu fısıldamaktır:

“Büyülerim bitti diye bitmedim.
Sadece dinleniyorum.”

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com