Psikanalist, sosyolog, filozof ve aynı zamanda tanınan bir yazar olan Erich Fromm’un o derin, insanın içini titreten sözü vardır ya… 

“Olgunlaşmamış sevgi seni seviyorum çünkü sana ihtiyacım var" der. Olgunlaşmış sevgi ise "Sana ihtiyacım var çünkü seni seviyorum der.”

Belki de aşkı iki cümleyle ayıran en büyük uçurum budur.

Birinde tutunma vardır, diğerinde bırakmadan da var olabilme…

Birinde “Beni tamamla” çaresizliği, diğerinde “Ben zaten benim, ama sen olduğunda daha güzelim” dinginliği…

Biz çoğu zaman ilkine koşarız. 

Çocukluğumuzdan, eksiklerimizden, yaralarımızdan kalan o doldurulmamış boşlukları “aşk” sanırız. 

Birinin bizi tamamlayacağına inanır, onsuz eksik kalacağımız korkusuna sarılırız. 

Oysa olgun aşk, tamamlanmayı beklemez.

Zaten tamamlamıştır kendini; sadece sevdiği insanla daha genişler, daha derinleşir, daha güzel olur.

Belki de asıl mesele sevginin ne olduğu değil…

Bizim, kendimizi ne zannettiğimizdir.

Olgunlaşmamış sevgi bağımlıdır.

Olgunlaşmış sevgi ise bağlıdır… ama zincirsiz.

Biri korkudan tutar, diğeri sevgiden.

Ve hayat bize bir gün mutlaka şu gerçeği öğretir:

Gerçek sevgi, “Sensiz yapamam” değil…

“Sen varsın diye daha güzelim” diyebilmektir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com