Bazı insanlar vardır… 

Gülüşleri bir odayı aydınlatır, enerjileri etrafa yayılır, kahkahalarıyla herkesin içini ısıtırlar. 

Onları gördüğünüzde, “Ne kadar neşeli bir insan” dersiniz.

Oysa kim bilir, o kahkahaların ardında kaç sessiz gece, kaç içe atılmış hüzün, kaç gözyaşı vardır kimseye göstermedikleri…

Çok gülen insanlar, çoğu zaman en çok acıyı içinde biriktirenlerdir. 

Çünkü onlar bilir; ağladıkça kimse anlamaz, ama güldükçe herkes yaklaşır. 

Bu yüzden yüzlerine bir maske takarlar; “iyiyim” derler, “bir şeyim yok” derler.

Ama o içlerinde biriken sızı, her kahkahanın ardında biraz daha büyür, biraz daha sessizleşir.

Belki bir kaybı vardır, belki bir yarım kalan hikâyesi…

Belki bir zamanlar canını çok yakan bir cümle duymuştur, belki de kimsenin fark etmediği bir şekilde yalnız kalmıştır. 

Gülmeyi, bu yüzden seçmiştir.

Çünkü gülmek, acının görünmez zırhıdır. İnsan bazen sadece ayakta kalabilmek için güler.

Hayatta en güçlü görünenler, aslında en kırılgan olanlardır. 

Onları anlamak, gülüşlerinin ardındaki sessizliği fark edebilmekle başlar.

Her kahkahanın içinde biraz gözyaşı, her “boş ver”in içinde biraz feryat vardır.

Bu yüzden, bir dahaki sefere çok gülen birini gördüğünüzde hemen “Ne güzel hayatı var” demeyin.

Belki de o insan, gülerek hayatta kalmaya çalışan biridir.

Ve belki de en sessiz çığlık, en yüksek kahkahanın içindedir.

**Son söz:**

Bazı insanlar acılarını kimseye anlatmaz, sadece gülümserler.

Çünkü bazen gülümsemek, ağlamaktan daha sessiz bir isyandır.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com