Eskiden cenazeler bir veda yeriydi. İnsanlar sessizce gelir, dua eder, ardından gözleri dolu bir şekilde uzaklaşırdı. 

Şimdi ise bazıları için bu anlar bile bir “fırsat”a dönüşmüş durumda. 

Ünlü bir isim toprağa verilirken, kimi insanlar yasın ortasında telefonlarını çıkarıp “selfie” çekmeye çalışıyor. O anın ağırlığını değil, sadece o kareyi düşünüyorlar.

Bir düşünelim: 

Bir insan hayata veda etmiş, yakınları gözyaşları içinde, sevenleri dua ediyor. Ama arka planda birileri, “şu kadrajda kim var, hangi ünlü gelmiş” telaşında. Hüzünle değil, flaş ışığıyla aydınlanıyor yüzler.

Oysa ölüm, hepimizi eşitleyen tek gerçektir. 

Ne şöhret kalır, ne alkış, ne de beğeni sayısı. Ama görünen o ki, bazıları için ölüm bile “içerik” üretmenin bir bahanesi hâline geldi.

Bir cenazeye gitmek, orada yas tutanlara destek olmak, ölenin ardından saygıyla eğilmek demektir. 

Fakat günümüz insanı, acıya bile vitrin gözüyle bakıyor. “Kim ne giymiş, kim gelmiş, kaç like alırım?” düşüncesi, duyguların yerini çoktan almış.

Oysa orada yapılması gereken tek şey, sessizce dua etmek, bir rahmet dilemek, belki bir omza dokunmaktır. 

Ama selfie çeken o kişi farkında değil: aslında kendini değil, insanlığını yavaş yavaş silip götürüyor o karede.

Bazen en büyük saygı, hiçbir şey söylememektir. Ve bazen en güzel hatıra, çekilmemiş bir fotoğraftır.

**Bir gün biz de o son yolculuğa uğurlanacağız. O zaman kimse kameraya değil, kalbine baksın isterim.**

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com