Hayat, bir sahne gibidir.

Herkes kendi rolünü oynar ama kimse size sizin rolünüzü vermez.

Siz istemedikçe, siz sahip çıkmadıkça kimse “buyur, burası senin yerin” demez.

Ve insan işte o noktada kaybolur; **kendine yer açmadığı her hikâyede biraz daha silinir.**

Bazen bir dostun mutluluğuna fazlasıyla yer verirsiniz, kendi hüznünüzü bastırarak…

Bazen bir ilişkiyi yürütmek uğruna kendinizden ödün verirsiniz, sessiz kalırsınız, susarsınız, “önemli değil” dersiniz…

Ama o “önemli değil”lerin toplamı bir gün sizi görünmez kılar.

Bir bakarsınız, artık kimsenin hikâyesinde bir cümleniz bile kalmamış.

İnsan kendine yer açmayı bencillik sanıyor çoğu zaman.

Oysa bu, hayatta kalmanın en sade biçimi.

Bir çiçek bile, köklerine su ulaşmazsa solar.

Siz de kendi hayatınızın suyunu, ışığını esirgerseniz; başkalarının gölgesinde yaşarken renklerinizi kaybedersiniz.

Kendinize yer açın…

Bir kitabın arasında, bir şarkının nakaratında, bir yürüyüşün sessizliğinde bile olsa, **kendinize ait bir alanınız** olsun.

Küçücük bir masa, bir kahve, bir pencere kenarı…

Sadece size ait bir an bile, yeniden var olmanın başlangıcı olabilir.

Unutmayın; siz kendinizi yok saydıkça kimse var demeyecek.

Çünkü insanın kendi sesini duymadığı bir yerde başkaları da onu duyamaz.

O yüzden:

Birine, bir şehre, bir hatıraya sığmak zorunda değilsiniz.

Kendinize sığmayı öğrenin.

Kendinize yer açmadığınız her hikâyede, biraz daha silinirsiniz.

Ama kendinize bir yer açtığınızda — inanın, dünya bile size biraz daha yaklaşır.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com