Bazı yerlerden gitmek kolay değildir.

Bir sokak, bir şehir, bir insan…

Hepsi sana bir şeyler hatırlatır.

Bir kokuyu, bir sesi, bir zamanlar sevdiğin bir yüzü…

Ve sen gidemediğin her gün biraz daha eksilirsin, farkında bile olmadan.

Ayrılamadığın her yer bir hapishanedir aslında.

Belki duvarları yoktur ama görünmez zincirleri vardır.

Birine “alışmak” dersin, bir eşyaya “hatıra” dersin, bir eve “yuvam” dersin…

Ama o bağlar seni yaşatmaz, sadece tutar.

Gitmeye cesaret edemediğin her yer, kalbine atılmış bir kilittir.

Oysa insanın özü, özgürlüktür.

Kalbin bile, yanlış bir yerde atıyorsa bir süre sonra yorulur.

Ruhun daralır, nefesin sıkışır ama sen hâlâ “belki düzelir” diye beklersin.

Oysa bazı şeyler düzelmez; sadece seni yavaş yavaş tüketir.

Gitmek bazen bir yenilgi değil; tam tersine bir zaferdir.

Kendi sınırlarını aşmak, kendi zincirlerini kırmaktır.

Ayrıldığın yerin kötü olmasından değil, senin artık oraya sığmamandandır bazen.

Ve işte o an, ayrılık değil özgürlük başlar.

Unutma…

İnsanı özgür kılan, kimsenin değil, kendi hayatının gardiyanı olabilmesidir.

Gidebildiğin kadar özgürsün bu hayatta.

Ve bazen en büyük cesaret, sadece “Artık gidiyorum” diyebilmektir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com