Takvim yaprakları değişiyor ama haber başlıkları aynı.

Her gün, ama neredeyse her gün, bir kadının adı düşüyor ekranlara.

Bir anne, bir kız evlat, bir sevgili, bir hayal…

Sessizce eksiliyoruz bu ülkede.

Peki neden?

En kolayı “cahillik” demek.

Evet, cahillik var.

Ama sadece okuma yazma bilmemek değil bu.

Bu, vicdan cahilliği.

İnsanı insan olarak görmeme hali.

Bir kadını “sahibi olunan” bir eşya sanan akıl,

“Benimsin” diye başlayan ve “toprağın altındasın” diye biten bir karanlık.

Bu, eğitimsizlikten çok öğretilmiş bir yanlış.

Erkekliğin güçle, şiddetle, kontrolle ölçüldüğü bir kültürün ürünü.

Çocukken başlıyor her şey.

“Erkek ağlamaz” deniyor.

“Ağlarsa zayıftır.”

Zayıf olan öfkeyle büyüyor.

Öfke konuşmayı öğrenemiyor,

Konuşamayan eline bıçak alıyor.

Kadınlara ise susmak öğretiliyor.

“İdare et.”

“Yuva yıkılmaz.”

“Kol kırılır yen içinde kalır.”

Ama o kol bazen mezarda kalıyor.

Oysa sevgi korkutmaz.

Aşk öldürmez.

Seviyorum diyen bir el, can almaz.

Romantizm, çiçekle başlar; mezar taşında bitmez.

Bu yüzden çözüm sadece okul sıralarında değil.

Evde, sokakta, dilimizde.

Şiddeti meşrulaştıran atasözlerinde,

“Adam sinirlenmiş” diye hafifletilen cinayetlerde.

Kadını koruyan yasalar kâğıtta kalmamalı.

Ama daha önemlisi, zihinlerde yasa olmalı:

“Kimse kimsenin hayatı üzerinde söz sahibi değildir.”

Her öldürülen kadında biraz daha eksiliyoruz.

Ve her sessiz kaldığımızda,

Bu suça biraz daha ortak oluyoruz.

Bir gün takvim yaprakları değiştiğinde

Başlıklar da değişsin istiyoruz.

“Bir kadın daha hayatta.”

“Bir kadın daha güvende.”

“Bir kadın daha gülümsüyor.”

İşte o gün,

Gerçekten insan olacağız.

Nota ve Tınıyla...