Küllerinden Doğan Umut Kalır mı?

Bir çam ağacı kolay yetişmez.

Köküyle toprağa tutunur, rüzgâra dirençle karşılık verir, yıllar geçtikçe göğe uzanır. Her dalı, her iğnesi, binlerce cana yuva olur. Bir sincap sırrını saklar o dallarda, bir serçe sabahın ilk şarkısını orada söyler. Bir çocuk, kamp ateşiyle ısınırken sırtını dayar gövdesine; bir aşık, ormanın sessizliğinde kalbini açar başka bir kalbe.

Ve sonra...

Bir kibrit çakılır. Belki bilinçsizlikten, belki kastan... Belki bir cam parçası, güneşin altında bir büyüteç olur ve bir çam, bir meşe, bir ladin... yanmaya başlar. Alevler hızla büyür. Yangın sadece ağaçları değil, orada yaşayan milyonlarca canı da yakar. Kaplumbağalar kaçamaz. Tavşanlar nereye sığınacağını bilemez. Kuşlar, yumurtalarını bırakıp gökyüzüne karışır; dönmek isteseler de artık yuvaları yoktur.

Ve insanlar...

Bazıları sadece izler. Telefonlarına yangını kaydederken, belki bir story belki birkaç beğeni uğruna çekilen videolarla 'içleri yanar'.
Ama bazıları...

Bazıları gözünü bile kırpmadan yangının kalbine koşar. İtfaiyeciler, gönüllüler, köylüler, ormancılar…
Sırtlarında yalnızca hortum taşımazlar; bir ülkenin umudunu, doğanın geleceğini, çocukların yarınını taşırlar.
Ve bazen o yangın, sadece ağaçları değil, onları da yutar.

Bugün yine bir babanın tabutuna sarılıyor bir çocuk.
Bugün yine bir annenin göğsü yanıyor, "Ben oğlumu ormana gönderdim, geri dönmedi," diyor.
Bugün yine bir eş, yangının ardından kalan isli bir kaskı kokluyor gece boyunca, uyuyamıyor.
Bugün yine bir ülke, ormanlarıyla beraber ciğerlerinden vuruluyor.

Orman yangını, sadece bir çevre felaketi değil.
Bu, insanın doğayla olan vicdan sınavı.
Bu, unutulmuş bir özür gibi: “Affet bizi orman, seni koruyamadık.”

Her ağaç için bir gözyaşı düşüyor toprağa.
Her yanan dalda bir hayat sönüyor.
Her duman, göğe yükselen bir çığlık aslında:
"Bir gün değil, her gün koru beni," diyor orman.

Bir gün, o yanan topraklarda yeniden filizler yeşerecek.

Ama biz...

Biz, bu ateşin bize hatırlattıklarını hiç unutmamalıyız:

Her ağaç bir hayattır.
Her orman, gelecektir.

Ve bazı kahramanlar, sadece yangın söndürmek için değil…

Bize insanlığımızı hatırlatmak için yanar.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com