Bir çocuğun gülüşü, dünyanın en güzel şarkısıdır. Saflıktır, umuttur, yarınlara inançtır. Henüz hayal kırıklıklarıyla tanışmamış bir kalbin sesidir o gülüş. Henüz yalanı bilmeyen, kötülüğü tanımayan bir yüzün aydınlığıdır.

İşte bu yüzden, bir çocuğun gülüşünü elinden almak, yalnızca o çocuğu değil, bütün insanlığı yaralamaktır.

Ama oluyor. Hem de gözümüzün önünde. Kimi zaman bir bağırışla, kimi zaman bir tokatla. Kimi zaman da bir ayrılıkla... 

Bazen ilgisizlikle, bazen ihmalle. Ve en acısı da şu: Bu kötülüklerin çoğu sıradanlaşmış, normalleşmiş. “Çocuk işte” deyip geçiliyor. Oysa bir çocuğun iç dünyasında açılan yara, ömür boyu kanamaya devam eder.

Bir çocuğun gülüşünü çalanlar bazen ekranlarda, bazen sınıflarda, bazen evlerin içinde gizleniyor. Şiddeti sadece fiziksel sanıyoruz ama göz devirmek, aşağılamak, sevgisizlik de bir çocuğun ruhunu paramparça ediyor.

O çocuğun içine kapanmasına, güven duygusunu kaybetmesine, hatta bir daha asla gülmemesine sebep oluyor. Ve kimse hesap vermiyor…

Oysa bir oyuncakla mutlu olabilen, bir balonla neşe dolan o minicik yüreklerin tek istediği şey, sevgi. Sadece sevgi. En ağır ceza adliyede değil, vicdanda başlar. Ve gerçekten bir adalet varsa, o da bir çocuğun gözünden dökülen bir damla yaşın hesabını sormayı bilmelidir.

Savaşa sürülen çocuklar…

Okul yerine sokakta çalışan çocuklar…

Şiddete, tacize, istismara uğrayan çocuklar…

Yetişkinlerin hırslarının, nefretlerinin, öfkelerinin gölgesinde büyüyen çocuklar…

Onların gülüşünü çalan herkes, en ağır cezayı hak eder.

Çünkü bir çocuğun gülüşü, bu hayattaki en büyük mucizedir. Onu söndüren herkes, sadece o çocuğu değil, geleceği karartır.

Yasalar susarsa, toplum konuşmalı.

Sistem görmezden gelirse, vicdan harekete geçmeli.

Bir çocuğun başını okşayamıyorsan bile, başını eğdirmemelisin.

Ve unutmayalım:

Dün gülüşünü çaldığımız çocuk, yarın içimize sinmeyen bir yetişkine dönüşür.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com