Ankara, tam kalbinde yer alan Yüksel Caddesi’nde, şehrin yürüyen ritmine eşlik eden en eski kitabevlerinden biri olan **Turhan Kitabevi**ne veda etmeye hazırlanıyor.  

Bir şehirde bazı kapıların kapanışı vardır; insan yalnızca içerideki kitaplara değil, kendi geçmişine de veda etmiş gibi olur. 

Yıllardır önünden geçtiğimiz, vitrinine bakmayı ihmal etmediğimiz, raflarında gençliğimizden bir sayfa duran o yer… 

Şimdi kapılarını sessizce kapatıyor. Ankara’nın kent yaşamından bir nokta daha eksiliyor. Bir iz siliniyor. Bir nefes azalıyor.

Ve yetmezmiş gibi, Kızılay’ın tam orta yerinde, 1960’tan beri kente ışık saçan **Kızılırmak Sineması** artık yok… 

Geçtiğimiz günlerde tamamen yıkıldı. 

Sanki sadece bir bina değil, Ankara’nın 64 yıllık kültürel belleği de kepçenin her darbesiyle biraz daha göğe savruldu.

Yeşilçam’ın en sıcak sahnelerinden Hollywood’un dev yapımlarına, festival filmlerinden bağımsız sinemaya kadar binlerce film… Binlerce hikâye… Binlerce seyirci…

Ve hepsinin ortak mekanı olan o tarihi salon şimdi bir boşluk.

Kızılırmak, yalnızca bir sinema değildi; Ankara’nın omurgasıydı. 

Film festivallerinin coşkusunu tutan, gençlerin ilk kez sanat sinemasıyla tanıştığı, aşıkların koltuk aralarında parmaklarının titreyerek birbirine değdiği, yalnızların film bitse bile kalkmaya kıyamadığı bir yerdi.

Işıklar kapanır, perde açılırdı ama Ankara orada hep biraz daha güzeldi.

Şimdi ne Turhan Kitabevi’nin kapısında o eski mürekkep kokusu kalacak, ne de Kızılırmak Sineması’nın fuayesinde yankılanan ayak sesleri…

Şehrin hafızası yavaş yavaş silinirken, insan kendine soruyor:

“Ankara gerçekten mi değişiyor, yoksa biz mi yaşlanıyoruz?”

Bir zamanlar kültürün mabedi saydığımız yerlerin birer birer kapanması sadece mekân kaybı değil; çocukluğumuzun, gençliğimizin, hayallerimizin bir parçasını kaybetmek gibi. 

Çünkü bir kitapçı yalnızca kitap satmaz; insanı büyütür. Bir sinema yalnızca film göstermez; insana dünyayı gösterir.

Bugün Ankara’nın göğsünde iki yara daha açıldı. 

Turhan Kitabevi’nin kapanışıyla bir raf sessizliğe karıştı. 

Kızılırmak Sineması’nın yıkılışıyla bir perde sonsuza dek karardı.

Ve biz…

Biz her zamanki gibi, bu şehrin ortasında biraz daha eksilerek yürümeye devam ediyoruz.

Belki de en kötüsü, yerine ne geleceğini bilmiyor olmak değil…

Yerine ne gelirse gelsin, **eskisi gibi olmayacağını bilmek**.

Nota ve Tınıyla...

 macit.soydan@gmail.com