Sokaklar hiçbir çocuğu dünyaya getirmez… 

Asfaltın, betonun, karanlık ara sokakların rahmi olmaz. 

Çocuk dediğin önce bir evde doğar; bir annenin kucağında, bir babanın omzunda, bir yuvanın sıcağında… 

Ama sonra hayat, bazen bir fırtına gibi eser ve o yuvaların kapısını yerinden söker. Yıkıntıların arasından da en çok çocuklar savrulur.

Hiçbiri sokakta başlamadı hayata.

Hepsinin bir battaniyesi, bir ismi, bir oyuncağı, bir “iyi ki”si vardı. 

Ama bazı anneler gitti, bazı babalar içti, bazı evler çatladı, bazı kalpler kırıldı. Sonra bir sabah, o çocuklar kendilerini hiç tanımadıkları bir dünyanın ortasında buldu: 

Sokakta.

Aç kaldılar, korktular, üşüdüler.

Karnı doysun diye çalan da oldu, bir gece daha üşümeyip hayatta kalsın diye tiner koklayan da… 

Kimi kötü insanlardan korunmak için suç işlemeye sürüklendi. Çocuklukları ellerinden alınmışken onlardan “uslu olmaları” beklendi. 

Oysa o küçük eller daha kalem tutmayı yeni yeni öğreniyordu; silah değil, korku değil, hayatta kalma çabası hiç değil.

Ve biz?

Biz onların yanından geçerken çoğu zaman başımızı çevirdik.

Kimimiz “dilenci” sanıp sert çıktık, kimimiz tedirgin bir adımla yolumuzu değiştirdik.

Bazıları küçümsedi, bazıları tiksindi, bazıları görmezden geldi.

Kaçımız gözlerinin içine baktı gerçekten?

Kaçımız o gözlerde saklanan fırtınayı hissetti?

Bazı sapıkların hedefi oldular, sokak çetelerinin oyuncağı, kötü niyetlilerin aracı… 

Çığlıkları çoğu zaman duvarlarda yankılandı ama insanların kalbine ulaşamadı. 

Onları suçla özdeşleştirdik ama aslında suç onların değildi; suç, onları koruyamayan büyüklerindi. Suç, bizdendi. En çok da görmezden gelen vicdanlarımızdaydı.

Bir çocuk üşüyorsa, üşüyen aslında hepimizin insanlığıdır.

Bir çocuk korkuyorsa, karanlık sadece sokakta değil, içimizdedir.

Bir çocuk kayboluyorsa, kaybolan sadece bir hayat değil, toplumun geleceğidir.

Oysa bir çocuğun kaderi bazen küçücük bir dokunuşla değişir.

Bir sıcak çorba, temiz bir giysi, bir “korkma ben buradayım” cümlesi…

Bazen bir çocuğun bütün dünyasını aydınlatmaya yeter.

Unutmayalım…

Sokaklar çocuk doğurmaz.

Büyütemez de.

Ama çocukları sokaklara iten çoğu zaman biz oluruz.

Ve bir gün, bir çocuğun gözlerinin derinliğine bakıp içimize bir sızı çökerse, işte o an farkına varırız:

Sokakta üşüyen sadece o çocuk değildir…

Bizim vicdanımızdır.

Nota ve Tınıyla... 

 macit.soydan@gmail.com